Txile -en artxiboa

Aurkezpena Bilbon – Presentación en Bilbao: “Los buenos no usan paraguas”

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Gizartea, Jatorrizko herriak - Pueblos originarios, Komunikabideak, Kultura, Liburuak, Literatura, Politika with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 2014/06/20 by aselluzarraga

portada- los buenos no usan paraguas

 

Txilen pairatu zuen polizia-muntaiari buruz idatzi du Aselek liburu honetan eta egin zitzaion epaiketa-antzezpena dokumentatu du bertan. Halaber, Atlantikoaren alde bietan izandako elkartasun adierazpenak ere deskribatu ditu.

Aselek bideokonferentziaz aurkeztuko du liburua Argentinatik ekainaren 26an, ostegunarekin, 19:00etan DDTren lokalean (Marzana kaia 5, Bilbo Zarra)

Asel escribe en este libro sobre el montaje policial que sufrió en Chile y documenta el jucio-farsa del que fue objeto.  También están descritas las muestras de solidaridad que tuvo a ambos lados del Atlántico.

Asel presentará el libro por videoconferencia desde Argentina el Jueves 26 de Junio a las 19:00 en el local de DDT (Muelle de Marzana 5, Bilbao La Vieja).

Advertisements

“Los buenos no usan paraguas”

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Euskal Herria, Gizartea, Komunikabideak, Kultura, Literatura, Politika with tags , , , , , , , , , , , , on 2014/06/02 by aselluzarraga

Txileren ondoren, azkenean Euskal Herrietara ere iritsi da, DDT, Sorginkale eta Haginaren eskutik.

Momentuz, hemen eta hemen lor daiteke.

Después de Chile, al fin llega también a Euskal Herriak, de la mano de DDT, Sorginkale y Hagina.

De momento, puede conseguirse aquí y aquí.

portada- los buenos no usan paraguas

Francisco “Papas Fritas”, egitatearen bidezko propaganda ondo ulertua

Posted in Anarkismoa, Ekonomia, Errepresioa, Gizartea, Komunikabideak, Kultura, Politika with tags , , , , , , , , , , on 2014/05/18 by aselluzarraga

Azken egunotan Txilen albiste bihurtu den arte ekintza bati heldu nahi diot gaur. Txileko ohiko komunikabideek farandula bihurtzeko saio guztiei izkin eginez bihurtu da albiste, gainera. Francisco “Papas Fritas” artistaren “Ad augusta per angusta” lanaz ari naiz, duda barik. Espero zitekeen bezala, Txileko komunikabideek garrantzi handiagoa eman diote PDIk (Policía De Investigaciones) erakusketa bahitu izanari “Papas Fritas”en ekintzaren zentzuari baino. Eta espero zitekeen, arte ekintza horrek agerian utzi dituelako sistemaren lotsak, eta ez da komunikabide horien lana lotsa horien berri ematea, ekintza baten zentzu politikoaz eta gizarte ondorioez hausnartzea. Txileko komunikabideek farandula bihurtu edo, bestela, isilarazi nahi izan dutena, ordea, nazioartean eta, noski, lerro ofizialetatik ateratzen diren hedabideetan izan du oihartzun zabalagoa, gazteleraz zein ingelesez. Zertaz ari naizen jakiteko onena, seguruenik, lehenago haren ekintzaren aldarrikapenaren bideoa ikustea da :

Ez dut ekintza artearen ez inkomunikabideetan izandako islaren ikuspuntutik aztertu nahi, haiek ere interesgarriak izan daitezkeen aren. Ezta Unibertsitateari buruzko eztabaidan sartu ere. Erakunde horrek, enpresa pribatuena zein Estatu enpresarena izan, sistemaren balioak betikotzeko tresna gisa esan nahi duenaren aurka nago, dirudienez Francisco bera dagoen bezala, eman duen elkarrizketari erreparatzen badiogu, eta uste dut doakotasunari buruzko eztabaida iruzurra dela planteatuta dagoen bezala. Doakotasuna ez dago inon ezbaian, ez da aukera; izan ere, mahai gainean dagoena da ikasleek, doktrinatuak eta sistemarentzako funtzionalak izateko, behin -Estatuak kentzen diguten gainbalio zatiaren bidez-, birritan -zergetan eta unibertsitate-tasetan- ala hirutan -zergetan, unibertsitate-tasetan eta banku interesetan- ordaintzea “nahi” den, eta eztabaida hori ez zait batere interesatzen, ikasleen borrokarekin elkartasuna sentitu arren. Ildo horretatik, interesgarria deritzet Franciscok berak aipatu elkarrizketan “pluribertsitatea” darabilen kontzeptuari eta egungo unibertsitateez dioenari. Aitzitik, anarkismoaren ikuspegitik heldu nahi diot “Papas Fritas”en ekintzari, batzuek ulertzen dutenaren aurrean, egitatearen bidezko propagandaren eta ekintza zuzenaren ezaugarriek zein behar luketen pentsatzeko.

Bereziki interesgarria da halako ekintza Txilen gertatzea. Haren aurrekari garbietako batzuk Enric Duran katalanak eta Lucio Urtubia euskaldunak, zeinek bere estiloan eta helburuekin, burututako ekintzak lirateke, eta halaxe aldarrikatu du Franciscok berak Enric Duranekin trukatutako txioetan. Eta Txilen gertatua bereziki interesgarria dela diot, herri horretan egitatearen bidezko propagandaren eta ekintza zuzenaren zentzuaz jabetu den mugimendu eztabaidagarria, intsurrekzionalismoa, hain zuzen ere, bihurtu delako, gizartearen aurrean, ustezko anarkismoaren irudi ia bakarra. Beraz, haien ekintzari entzutetsuenak eta “Ad augusta per angusta” arte-ekintzaren egileak burutzen ari direna -oraindik ez baita amaitu- erkatu nahi ditut, batzuen eta besteen bideen ezaugarriak, xedeak eta emaitzak aztertuta.

Hasteko, egitatearen bidezko propagandari helduko diot. Kontzeptu hori XIX. mendean hasi zen erabiltzen. Kontzeptu horren arabera, gauzatutako ekintza batek edo haren ondorioek berez azaldu behar lukete bere atzeko asmoa eta, gainera, izenak berak dioen legez, propaganda egin behar dio zerbaiti.

Bestalde, garai beretik datorren ekintzat zuzenaren zentzua honakoa zen: langileek edo esplotatuek, esplotatzaileekin edo botere erakundeekin zeuzkaten gatazkak konpontzeko, bitartekaririk gabe jokatu behar zuten, zuzenean. Ekintza zuzenaren helburua, beraz, xede jakin bat lortzea zen. Hala, esaterako, grebetan eta lan-gatazketan, ekintza zuzenak esan nahi zuen langileek zuzenean eztabaidatu behar zutela jabe edo patroiekin, edo, bestela, euren eskuz hartu behar zituztela esplotatzaileari aurka egiteko ekintzak -sabotajeetatik patroien aurkako eraso zuzenetara-.

Beraz, bai egitatearen bidezko propagandan, bai ekintza zuzenean, abiapuntua gizarte gatazka, talde gatazka, lan gatazka… izaten zen, eta horretara jotzeko asmoa etsaiari zuzenean aurka egin eta langileek eta, oro har, gizarteak erraz ulertuko zuten ekintza burutzea zen. Elkartasuneko ekintza zen, bakarka edo taldeka burutua, baina norberari begira barik, besteei, taldeari, gizarteari begira burututakoa. Kontzeptu bien barruan sar zitezkeen, bestalde, zapaltzaile eta patroi gupidagabeen aurkako atentatuak, langileen aurkako sarraskiak mendekatzeko. Halaxe uler daitezke Simón Radowitzky edo Kurt Wilkensen ekintzak, eta gogoratu behar da azken hori, gainera, bakezale tolstoianoa zela, indarkeriaren erabilera bandera hartzen ez zutenetakoa, patroien indarkeria sistematikoa borrokatzeko hura erabiltzen zutenak ulertzeko gai bazen ere.

Gaur egun, ordea, gero eta ohituago gaude halako kontzeptuak intsurrekzionalismoa deritzon korronte “anarkista”ri lotuta entzutera. Erka ditzagun harro aldarrikatu ohi dituzten ekintzak eta Francisco “Papas Fritas”ek burutu berri duena.

Intsurrekzionalismoan ohikoak dira bankuen, elizen eta bestelako erakundeen egoitzen aurkako bonbak, esaterako. Lehergailu txikiak gehienetan, kalte materialak eta oihartzun mediatikoa baino bilatzen ez dituztenak. Haiei lotuta, erretorika nahiko errepikakorra eta orokorra irakurri ohi dugu ekintza haien berri emateko idatzietan. Idatzi haien bidez eman nahi izaten dute ekintzaren zentzua eta, intsurrekzionalismoaren atzean dagoen iturri ideologikoei jarraiki, nia -edo gehienez ere gua, gu oso murriztua, ustezko afinitate taldeari baino erreferentzia egiten ez diona- da gailentzen dena. Horrekin batera, gehienetan gizarte osoarenganako mespretxua eta gorrotoa. Hala, intsurrekzionalistek errealitateaz konturatu eta “koherentziaz” jokatzen duten bakarrak balira bezala hitz egiten dute euren buruaz. Gainerakoak, eta gero eta gehiago langileak eurak, mespretxagarriak dira, sistemak anestesiatuta bizitzeagatik batere errespeturik merezi ez duen jendea. Niaren eta sistemaren arteko gerran sentitzen dira. Ez da arraroa. Intsurrekzionalismoa teoria indibidualisten adierazpenetako bat da -kapitalismoa bera legez- eta Hobbesen fikzio bera du abiapuntua, Stirnerrek eta Nietzschek bezala: inolako gizarte aurreko gizabanako isolatua, historian inoiz izan ez den izakia, alegia. Hobbesek Estatu totalitarioaren beharra ondorioztatzen zuen bere fantasian baino ez zegoen hasiera mitiko horretatik, hura izanik gizabanako isolatu berekoien asmo azpiratzaileen aurrean “oreka” berma zezakeen bakarra. Stirnerrek eta Nietzschek, aldiz, norbanako berekoiaren totalitarismoa bera aldarrikatu zuten Estatuaren aurrean, irtenbiderik gabeko dialektikan harrapatuta. Hobbesi arrazoia emateko idatzi zuten, nahita edo nahi gabe, azken finean, eta ezaguna da filosofia horrek, Nietzscherenak batez ere, zer eragin izan zuen nazismoaren oinarri ideologikoetan. Beraz, intsurrekzionalisten ekintzak egitatearen bidezko propaganda eta ekintza zuzen gisa ulertu behar badira, geratzen zaiguna niaren propaganda eta niaren ekintza zuzena dira. Zer helbururekin? Seguruenik, helburu zehatzik behar ez dutela erantzungo ligukete haietako askok. Nia asetzea, sistemari gerra etengabea egitea. Propagandaren ikuspuntutik, ekintza horiek, bankuei eta abarri jarritako bonbek, alegia, erasotako erakundeei eurei, Poliziari, Elizari, komunikabideei… eta Estatuari berari egiten diete propaganda, inori egitekotan. Hasteko, kalte material horiek guztiz onargarriak direlako erasoa pairatu dutenentzat eta, bestetik, haiek denak eguneroko biktimarioak izan arren, jendeak, halako ekintza gehienetan, biktima ikusiko dituelako, intsurrekzionalisten komunikatuek zer dioten ere -bestetik, ez da ondo ulertzen indibidualismo horren ikuspuntutik komunikatuak nori zuzenduta dauden, propagandaren baitan ulertuz gero, lehendik ere eurek bezala pentsatzen dutenentzat edo euren buruarentzat ez bada-.

Bestetik, ekintza zuzenaren ikuspuntutik, pentsatu behar genuke zertarako balio duen helburu zehatzik lortu nahi ez duen ekintza zuzenak edo helburu bakara ekintza “zuzen” hori bera egitea baino ez ote den. Lehergailua jarri duten intsurrekzionalisten eta erasotako erakundearen artean, gehienez ere, gatazka abstraktua dago, halako erakundeekin denok daukagun gatazka etengabe bera, baina borroka horretan lehergailu batek ez dakar aurrerapauso bakar bat ere, ez du erakunde hori ahultzen eta guk ez dugu ezer irabazten. Ekintzak gizartearen testuingurutik kanpo egoten dira, gehienetan ez dira kokatzen gatazka giro jakin batean -gehienez ere, presoen aldeko “elkartasun” kanpainetan kokatzen dira batzuk-, eta ez dute balio ezta balizko borroka batean indar morala igotzeko ere. Baina, esango digute intsurrekzionalistek, gizarteak bost axola guri, ez dugu egiten harentzat ezer lortzearren. Argi dago, bai. Azkenik, etika indibidualistaren sorburu aitortua berekoikeria izanik, Stirnerrek berak aldarrikatzen zuen legez, intsurrekzionalistek maiz errepikatuko dute euren idatzietan euren ekintzek besteengan dituzten ondorioek ere ez dietela inporta. Beraz, euren ekintzaren baten ondorioz zerikusirik ez daukaten pertsonak kartzeleratzen badituzte edo, XX. mende hasieran Espainiako Estatuak asmatutako “Esku Beltza” ustezko erakunde anarkistarekin eta antzeko beste kasu askorekin gertatu legez, sistemarentzat egiatan arriskutsuak izan daitezkeen mugimenduak errotik deuseztatzeko aitzakia erabiltzen badira ere, Estatu Batuetako gobernuak esango lukeen moduan, “albo ondorioak” dira horiek denak. Azken finean, intsurrekzionalistek ez dute aurpegia emango eta Estatuak haien ekintzak zerikusirik ez duten anarkista eta mugimenduak neutralizatzeko erabiltzen baditu, muntaien bidez, maiz gertatu legez, ondo etorriko zaie euren diskurtsoa elikatzeko. Haien ekintzen aitzakiapean atxilotuenganako elkartasuna horretara mugatuko baita: muntaia salatzeko aldarrikapen eta ekintza intsurrekzionalista berrietara, toki segurutik eta aurpegia eman gabe. Haietakoren bat harrapatua izan ondoren, ordea, birritan pentsatu barik joko dute guztion elkartasunera eta anarkista guztiok, gainera, ez diegu sekula ukatuko haiek beste guztiei euren ekintzen eta jarreren bidez ukatu ohi dieten elkartasuna.

Oso zaila da, beraz, halako ekintzetan egitatearen bidezko propagandaren eta ekintza zuzenaren zantzuak inon ikustea, haiek ulertzeko modua guztiz bihurrituz ez bada. Eta ondorioak eta maiz Estatuek, aipatu legez, balizko taldeak asmatuz mota bereko ekintzak antolatu eta antzeko panfletoak agerrarazi dituztela ikusita, mesede nori egiten diote pentsatu behar genuke.

Ohituta gauzkan jokabide horren ifrentzua izango litzateke, aldiz, Francisco “Papas Fritas”en ekintza. Hasteko, egitatearen bidezko propaganda gisa, borobila da. Gatazka jakin batean kokatzen da, kasu honetan, Universidad del Mar-ek bere ikasleekin izandakoan. Ondo ezagutzen du gizarteak Unibertsitate horren iruzurra eta, gainera, gizartean unibertsitate sistemari berari buruzko eztabaida puri-purian dagoen testuinguruan. Ekintza irudimentsua da, eta emaitza jakina bilatu du: ikasleek Unibertsitatearekin zuten zorra bertan behera uztea, iruzurra agerian uztea eta sistema osoaren ahuleziak erakustea. Alde horretatik, helburua bete du, zalantza barik. Bestetik, propaganda moduan, ekintzak berak azaltzen du bere atzeko mezua, eta gizarteak, eta batez ere kasuan nahastuta dauden ikasleek, begi onez ikusteko moduko kolpea da. Sinpatia sortzen du. Eztabaidarako beste ardatz bat ere finkatzen du: legezkotasuna vs bidezkotasuna. Edonork ikus dezake, kasu honetan, beste askotan legez, legeak bidegabekeriaren alde egiten duela, eta bidezkotasuna legez kanpo baino ezin dela defendatu sarri. Are gehiago PDIren esku-hartze azkarraren ondoren: iruzurgileen, kapitalaren, aberatsen interesak defendatzeko dago Polizia, zein eta nongo ere den Polizia hori -eta museoak ere, hartzen duten izena hartzen dutela, sistemaren beste pieza bat baino ez direla erakutsi, bidenabar-. Begiratzen zaion tokitik begiratzen zaiola, propaganda ekintza bikaina da, bai ekintza zuzenaren aldeko propaganda, bai Unibertsitatearen iruzurra zabaltzeko propaganda, bai Estatuaren -Alderdi Komunista barne-, ikasle erakunde batzuen eta komunikabideen pasibotasuna zein sistemaren lotsak agerian uzteko propaganda.

Ekintza zuzenaren ikuspuntutik ere, bestetik, erabatekoa da: erakunde baten aurkako borrokan -kasu honetan, Universidad del Mar-, bide instituzionalak, bitartekaritzak, negoziazioak alde batera utzi eta zuzen-zuzenean jo du: zor-titulu guztiak hartu eta erre. Gatazka identifikatuta dago, ezaguna da gizartean, etsaia ere identifikatuta dago, eta helburua ere bai: kasu honetan, ikasleen zorra bertan behera uztea. Eta helburu horretarantz, bide zuzena. Emaitza ere, borobila. Ea zer lege eskujoko asmatzen duen Unibertsitateak momentuz kobraezina den zor bidegabe hori kobratzeko. Sistematikoki borondate txarrez jokatu duten pertsonek -jabeek- euren kaltetuen borondate “ona” espero beharko dute diru hori usaintzeko.

Lucio Urtubiak Citibank boteretsua belaunikatuta edukitzea lortu zuen. Enric Duranek, bestalde, bankuen kreditu sistemaren lotsak agerian utzi, haiek egunero osten duten dirutik zerbait berreskuratu eta Europan eratzen ari den mugimendu iraultzaile interesgarrienetako bat abiaraztea lortu zuen. Francisco “Papas Fritas” ere ez da atzean geratu eta, eztabaidaren ardatza mugitzearekin batera, unibertsitateen etekin gosearen aurkako borrokan ikasle asko itotzen duen zorra indargabetzea lortu du. Eta hirurek besteak, gizartea, gizarte berri baterako eredua, besteen ongizatea izan dituzte buruan, ez euren ospea, euren bakarkako gerra. Halaber, ondorioei aurpegi eman diote hirurek eta askorentzako eredu izan daitezkeen ildoak marraztu dituzte.

Zalantza barik, egitatearen bidezko propaganda ondo ulertua izan da Francisco “Papas Fritas”ena, ekintza zuzen txalogarria. Ikusiko dugu aurrerantzean zer dakarren.

(Castellano)

Gobernu “progreak” inperialismoaren baliabiderik eraginkorrena direnean

Posted in Anarkismoa, Drogak, Ekonomia, Gizartea, Ironia, Jatorrizko herriak - Pueblos originarios, Politika with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 2013/12/30 by aselluzarraga

Aspertuta naukate sare sozialetan eta hainbeste giro “ezkartiar”etan Latinoamerikako gobernu progre eta ustez anti-inperialistek jasotzen dituzten txaloek eta laudorioek. Egia esan, inperioak ezin zuen modu bikainagorik pentsatu eskualdean ezinbesteko dituen plan guztiak aurrera eramateko. Ez dago modu hobeagorik bestela gizarte erresistentzia handia piztuko luketen proiektuak isilean eta protestarik gabe -edo dagoen protesta apurra, “gorila”tzat hartuta, isilaraziz eta kolpeka erreprimituz, “progre” askoren txalo artean- gauzatzeko.

Latinoamerika, “ipar globalarentzat”  edo “lehen munduarentzat”, hots, Estatu Batuentzat, Europa eta Japoniarentzat, Errusiarentzat eta, orain, gero eta gehiago, Txinarentzat, oinarrizko baliabideen iturri agortezina izan da europarren eskuetan erori zenetik. Harrezkero, denok dakigunez -edo jakin behar genukeenez-, behar ziren jatorrizko herri eta nekazari guztiak indarrez, bolboraz edo, azken boladan, agrokimikoz kanporatuz, esklabo hartuz -edo “langile” bihurtuz, eufemismoa onartzen badugu, edo akabatuz -haiengandik behar zutenaren edo jartzen zuten erresistentziaren arabera-, Latinoamerika ipar hemisferioan behar ziren baliabideak espolioaren bidez lortzeko lur bihurtu zuten: zilarra, urrea, kautxua, kobrea, petrolioa…; kafea, kakaoa, garia, artoa, patata, azukrea, koka… Lurrik emankorrenetan herririk miserableenak, “aurrerabidearen” mesederako, noski. Hori mendebaldeak mendeetan egindako “oparia”, utzitako “ondarea”.

Espolioak ez du etenik izan, eta ez dauka etenik izateko itxurarik. Testuinguru horretan, askok uste dute Venezuelan, Ekuadorren, Bolivian, are Brasilen, Argentinan eta Uruguain -azken horietan inozoenek baino ez, seguruenik- inperialismoari aurre egin eta azkenean, hainbeste menderen ostean, Latinoamerikari burujabetza emango dioten gobernuak daudela egun. Hala ematen du haien monarken hitz sutsuak -demagogia merkea- entzun eta inperioaren itxurazko haserrea ikusten dugunean. Argi dago: antzerkiak emaitza onak eman ditu beti.

Errealitatea, ordea, beste bat da. Larriena, seguruenik, herri horiek guztiek, batere salbuespenik gabe, sinatu duten ituna, IIRSA delakoa. Baten bat Estatu propagandak tronpatuko balu, hemen ikus lezake, esaterako, jatorrizko herriek zer deritzoten AEB, Europa eta Txinatik bultzatutako “integrazio” plan horri. Venezuelako gobernuak herri indigenekin dauzkan gatazketako asko IIRSAri lotutako planen baitan baino ezin dira ulertu. Hala, Venezuelako eta Kolonbiako presidenteak zirenek, Chavezek eta Uribek, ez zuten iritzi oso desberdina plan horren garrantziari buruz…

Orain, testuinguru horretan, Evo Moralesek iragarritako azpiegitura berriaren albistea irakurri dut. Zelako poza! Progre askok, seguruenik, pentsatuko dute ideia ezin hobea dela Amazonia hankaz gora jarri eta kostalde biak lotuko dituen garraiobidea eraikitzea. Bai, marxismoak, oro har, gauza askotan egin du bat ideologia kapitalistarekin, jatorritik, neurri handi batean kapitalismo perfektua lortzeko ezkerreko irakurketa bat baino ez baita, eta muturreko industrializaziorako grina berbera izan baitu beti -salbuespenak salbuespen-. Geneetan daroa. Jakina, azpiegitura suntsitzaile hori askoz hobea izango da Estatu Batuen ordez Txinak eraikitzen baitu. Azken finean, zein da egungo kapitalismorik indartsuena, Txinakoa baizik?

IIRSA Latinoamerikak ipar globalarentzat ekoitzi behar dituen produktuak azkarrago mugitzeko bidea baino ez da. Izan ere, norentzat ekoizten dute bestela Txile, Argentina, Paraguai, Brasil, Peru… eta abarretako lurjabe aberatsek, indioen hiltzaile pedigridunek? Kubak, bahimenduak bahimendu, ez zion utzi estatu batuarrentzako azukrea eta oro har mendebaldeko erretzaileentzako tabakoa ekoizteari. Boliviak, besteak beste, gero eta kinoa gehiago ekoizten du Europako begano alternatiboek euren kalitate oneko proteina dosia izan dezaten. Argentina lehen munduarentzako transgeniko ekoizle nagusienetako bat da, Cristinaren txaloen artean. Kolonbiak urtez urte bidali ditu mendebaldeko merkatuak behar dituen kafe eta koka dosiak, CIAren babespean… Eta orain, merkatu potentzial izugarriak daukan produktuak, marihuanak, bere ekoizle ofiziala lortu du: Uruguai. Dena, Mujica “jator” eta “anarkista ohia”ri esker. Estatu Batuetako enpresa farmazeutikoak ezin dira zoriontsuagoak izan. Zenbait estatutan marihuana minbizia sendatzeko botikak egiteko legeztatuta zegoen baina… legezko ekoizle eta hornitzailea falta zitzaien. Orain, badaukate, eta egungo negoziorik arrakastatsuenak lasai har dezake arnasa. Sorosek eta Rockefellerrek ez dute patrika alferrik arindu Mujicak behar zuen publizitate kanpaina finantzatzeko, berak aitortu duenez. Monsantok ere lasaiago jarrai dezake marihuana transgenikoari buruzko ikerketak burutzen, non esperimentatu, saldu eta zabaldu baitauka orain.

Itxurazko etsaigoen atzean, munduko gobernu guztiak bat datoz “funtsezko” interes eta ikuspuntuetan. Izan ere, munduko gobernuak tokian tokiko elite militar eta ekonomikoak dira eta, zelan ez dute, bada, elkar ulertuko? Hala, Latinoamerikan beti egongo dira ipar globalak behar dituen gizarte laborategiak, lehengaiak, lurrak emandako luxuzko produktuak, eskulan otzana…, merke-merke, eta orain, estrategia borobiltzeko, ezkerraren txaloen artean. Estatuek ez dute ezer doan oparitzen…

(Castellano)

“Los buenos no usan paraguas” en “Yo me libro”

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Gizartea, Jatorrizko herriak - Pueblos originarios, Komunikabideak, Kultura, Liburuak, Literatura, Politika with tags , , , , , , on 2013/08/30 by aselluzarraga

los_buenoss2011n Gezurra odoletan eleberria argitaratu nuen, Txalapartaren eskutik, euskal irakurleei fikzioaren bidez Araukanian bizi den errepresio egoeraren berri emateko. Orain, ordea, Txilen eta gazteleraz Los buenos no usan paraguas. Desmontando un montaje, desnudando al Estado kaleratuko da, Quimantu-ren eskutik. Liburu bien bidez, batez ere bigarren honi dagokionez, eskerrak eman nahi dizkiet une latz haietan elkartasuna eta laguntza hainbeste modutan helarazi zizkidaten guztiei. Laster Euskal Herrian ere egongo da liburua, Hagin argitaletxe antiautoritarioaren eskutik, gazteleraz han ere. Barkatuko didazue euskaldunok salbuespen txiki hau…

En 2011 publicaba en Euskal Herria y en euskera la novela Gezurra odoletan (La mentira en la sangre) de la mano de Txalaparta, para hacer llegar al lectorado euskaldun, a través de la ficción, la realidad represiva que se vive en la Araucanía. Ahora, en Chile y en castellano, se publica, de la mano de Quimantú, Los buenos no usan paraguas. Desmontando un montaje, desnudando al Estado. A través de estas dos obras, y en especial de esta última, quiero expresar mi agradecimiento a todas las personas, colectivos, medios… que de una manera o de otra me hicieron llegar su solidaridad y su apoyo. Asimismo, podremos seguir observando si la actitud mayoritaria de los medios oficiales chilenos sigue siendo el silencio. Pronto esta obra estará también disponible en Euskal Herria, de la mano de la editorial antiautoritaria Hagin. De momento, dejo aquí lo que podría ser la sinopsis del libro y la información sobre el evento en que Quimantú lo lanzará este sábado 31 de agosto en Santiago, junto a otras obras de su catálogo, en una actividad hecha a pulso en defensa de los derechos humanos y en especial de los pueblos indígenas. Aunque la efectividad de aquella operación me impide estar de cuerpo presente en el evento, restringido como tengo el acceso a ese pedacito alargado de tierra entre el océano y la cordillera, de alguna manera allí estaré.

Sinopsis:

El 31 de diciembre de 2009, en medio de una mediática operación policial, era detenido en Padre las Casas (La Araucanía, Wallmapu), el escritor vasco Asel Luzarraga, sindicado como sospechoso de la colocación de cuatro artefactos explosivos. Sin embargo, el propio informe de la inteligencia policial de Carabineros apuntaba a la verdadera causa de tal operación, desatada en medio de la campaña a la presidencia chilena: estar realizando actividades de connotación pública y, aunque suene a un discurso de otras épocas, estar introduciendo ideas foráneas en la juventud chilena. Efectivamente, Asel Luzarraga llevaba nueve meses viviendo en la región y durante ese tiempo había escrito en su blog algunos textos en defensa de los derechos del pueblo mapuche y había participado en actividades de corte anarquista, y eran extractos de sus artículos y su presencia física en el lugar en el que un grupo de jóvenes llevó a cabo una serie de murales anticarcelarios las terribles pruebas que fueron aportadas como definitivas para considerarlo autor de bombazos. Gracias a este kafkiano informe, Carabineros pudo allanar su domicilio y colocar las pruebas ad-hoc: una bolsa con un extintor vacío, un par de mechas y unos pocos gramos de pólvora, que servirían a la postre para la acusación definitiva, una vez olvidada para siempre su posible vinculación con los atentados explosivos: tenencia de partes o piezas para la fabricación de bombas.

Inmediatamente se desató una gran ola de solidaridad en Euskal Herria (País Vasco), Wallmapu, Chile y otras regiones del mundo, como Argentina o Uruguay, y personalidades y organizaciones vinculadas a la defensa de los derechos humanos, como el Observatorio Ciudadano chileno, el Premio Nobel de la Paz Adolfo Pérez Esquivel o el PEN Internacional (siendo Asel en aquellos momentos miembro de la junta directiva del PEN vasco), se involucraron ampliando la dimensión internacional del montaje político-policial.

Terminado el proceso con una condena simbólica que permitió la expulsión de Asel Luzarraga de territorio chileno, el caso, aún abierto por la demanda interpuesta contra el Estado chileno ante la Comisión Interamericana de Derechos Humanos, llega ahora narrado por la propia víctima, en una obra mezcla de crónica periodística, relato vivencial y ensayo político, para situar el caso como uno más de los tantos que se producen a diario en todo el mundo, y deconstruir el actuar represivo coordinado de todas las patas que conforman el Estado, con especial referencia a la labor servil de los medios de comunicación y al trabajo deshumanizador de las cárceles, así como para homenajear y agradecer a todas aquellas personas que demostraron con hechos y con palabras la importancia de la solidaridad, del apoyo mutuo y de la difusión ante el cerco comunicacional habitual. Todo ello acompañado por las pruebas audiovisuales que no dejan duda sobre la actuación policial en la construcción de un montaje de estas características. Un llamado a la reflexión, a la denuncia y a la acción.

Yo me libro 2013

“Yo me Libro… con Des-Control Comunitario

Fecha: Sábado 31 de agosto
Lugar: Plaza Bogotá , Ñuble con Lira
Horario: 11:00 – 19:00 hrs.

En un Chile que ha mercantilizado los espacios culturales y que su política en esta área se reduce a la disputa por pequeños fondos concursables y que además tiene el impuesto al libro más alto del mundo (19%) se hace urgente abrir cada vez más espacios que rompan con la lógica del consumo desechable e individualista.

Es por ello que el sábado 31 de agosto se realizará la 7ma versión del “Yo Me Libro” actividad pública y gratuita que es organizada por la Editorial Quimantú en conjunto con diversas organizaciones sociales. Este año las consignas son “Yo Me Libro… con Des-Control Comunitario” haciendo alusión a la necesaria movilización de las comunidades en la toma de sus decisiones y el ejercer desde la práctica su soberanía.

La otra consigna es “Yo Me Libro…No tengo Elección” que busca marcar una clara distancia de la política representativa que ha proyectado y profundizado el legado de la dictadura por más de 20 años. Es por ello que la apuesta es a la construcción desde el territorio, los barrios, las poblaciones y la feria de este año se traslada hacia una sector histórico de Santiago: La Plaza Bogotá del Barrio Matta Sur, ubicada en las intersecciones de Lira con Ñuble.

El centro de este evento será el compartir colectivamente en torno a la lectura. Durante la jornada se desarrollarán seis mesas temáticas que en su mayoría presentarán un libro. Dentro de las mesas se encuentran: Agua y Extractivismo, Feminismo, Literatura y Derechos Humanos, Cuentos Latinoamericanos, Cooperativismo, Control Comunitario: experiencias en el ámbito de la educación y vivienda.

Dentro de los libros que se lanzarán en esta jornada se encuentran: “Feminismo desde Abya Yala, Ideas y Proposiciones de las mujeres de 607 pueblos en Nuestra América” de Francesca Gargallo Celentani; Habaneros: Breve Antología de Cuentos de Escritores Latinoamericanos; Los Buenos no Usan Paraguas (Desmontando un montaje, desnudando al Estado) de Asel Luzarraga, entre otros.

Además de la presentación de los libros habrá un gran pasacalle con el que se dará inicio a la feria, también se realizarán talleres con niños y la presentación artística de bandas en vivo. Esta actividad es posible gracias al apoyo colectivo de diferentes organizaciones sociales que trabajan basadas en el apoyo mutuo y el trabajo voluntario. Sólo queda que se sumen a participar porque “si tú te libras…yo me libro”.

Yo me libro programa

Beste muntaia baten amaiera – Caso Bombas: Todo el mundo absuelto

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Gizartea, Politika with tags , , , , , on 2012/06/02 by aselluzarraga

Albiste benetan pozgarria irakurri dut alasbarricadas-en. Azkenean, amesgaiztoaren atal bat, behintzat, amaitu da. Amesgaizto osoa, ordea, ez da amaituko sistema guztiz jausi arte. Zorionak akusatu guztiei, haien famili eta lagunei, eta modu batean edo bestean laguntza eman dieten guztiei!

Leo una noticia realmente grata en alasbarricadas. Por fin, ha terminado al menos un capítulo de la pesadilla. Sin embargo, la pesadilla completa no terminará hasta que caiga todo el sistema. ¡Felicidades a todxs lxs acusadxs, sus familiares y amistades y a todxs lxs que les han prestado ayuda de una manera u otra!

Absueltas de todos los cargos fueron las últimas seis personas que quedaban acusadas en el juicio que se ha conocido como Caso Bombas. Del delito de colocación de bombas fueron declarados inocentes Mónica Caballero, Felipe Guerra, Francisco Solar y Gustavo Fuentes Aliaga; igualmente Carlos Riveros y Omar Hermosilla fueron absueltos de los cargos por financiamiento terrorista.

Omar Hermosilla, cuando salió del tribunal se dirigió a algunos medios para decir que no sabe bien si se interpondrán querella en contra del Ministerio del Interior y de la Fiscalía Nacional, dado que aún es muy pronto para tomar una decisión de ese tipo y se requiere estudiarlo bien, junto a su abogado, Rodrigo Román.

Hermosilla, además, protagonizó un incidente en el que declinó seguir dando declaraciones mientras el equipo periodístico de TVN estuviera ahí. “A ustedes no les doy declaraciones”, dijo el ex imputado del Caso Bombas, quien tuvo que pasar una temporada en la cárcel.

“Primero ustedes tienen que pedir perdón por lo que hicieron con Informe Especial”, haciendo referencia al programa del canal público en que presentaron como culpables a todas las personas que fueron atrapadas el 14 de agosto de 2010, usando imágenes de las policías, cuando por orden del entonces Fiscal Alejandro Peña, se le acusó a él y a otras 14 personas de ser responsables por la colocación de las bombas que estallaron en Santiago desde 2005.

Hermosilla, junto a las demás personas acusadas, protagonizaron una huelga de hambre y acusaron torturas para realizar pruebas de ADN, que fue constatado por diversos organismos de derechos humanos en marzo de 2011.

El veredicto de los jueces Carlos Carrillo, Marcela Sandoval y Blanca Rojas fue unánime y se recibió con vítores y aplausos en el Centro de Justicia, el día de hoy –viernes 1 de junio de 2012.

Rodrigo Hinzpeter, Ministro del Interior y Seguridad Pública, manifestó -al enterarse del dictamen de la Justicia-, que aún está pendiente en este caso saber quiénes son los culpables de la colocación de los artefactos explosivos. Declaración redundante y obvia, dado que las personas que desde su cartera fueron tratadas como delincuentes de la peor calaña, violando incluso sus derechos, han sido absueltas de las acusaciones que él dio como ciertas sin que se probara la culpabilidad de nadie.

Por otro lado, el ex Fiscal Alejandro Peña, sigue siendo el foco de las críticas de las personas que rodean a familiares y amigos de los acusados y acusadas, dado que fue quien dirigió la llamada operación Salamandra, que encarceló a 14 personas, que en su totalidad quedaron libres de toda imputación.

Las costas del proceso, que llevó casi dos años, en parte ya han sido endosados al Ejecutivo y el Ministerio Público, cuando salieron libres otros ocho de los imputados hace unos meses. Ahora, la Justicia deberá pronunciarse en la misma línea. Millonairos gastos que salen del bolsillo de toda la ciudadanía.

Otro gran perdedor dentro del proceso es el Ministerio Público, al cual le fueron desestimadas más de la mitad de las 7 mil pruebas que pretendía presentar, y que, a juicio de los abogados defensores, demuestra la desprolijidad de los fiscales y de la falta de profesionalismo de estos abogados de la Fiscalía Nacional.

César Baeza Hidalgo

El Ciudadano

Isilduen ahotsa – La voz de lxs silenciadxs

Posted in Anarkismoa, Ekonomia, Errepresioa, Garapena, Gizartea, Jatorrizko herriak - Pueblos originarios, Komunikabideak, Lana, Politika with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 2010/12/10 by aselluzarraga

Hemen kopiatuko dizuet Mapuexpress-etik hartutako testu ederra. Batez ere, prentsa-ohar horri ohiko prentsak entzungor egingo diola jakitun. Isildu guztien ahotsa mintzo da 72 egunen ondoren gose grebari heltzen dioten 8 lagunen adierazpenean. Newen! Indarra!

Os copio aquí un hermoso texto tomado de Mapuexpress. Sonre todo, consciente de que la prensa habitual hará oídos sordos a este comunicado de prensa. En el comunicado de lxs 8 compañerxs que aún mantienen la huelga de hambre después de 72 días se expresa la voz de todxs lxs silenciadxs. Newen! Fuerza!

Comunicado desde Los Caimanes frente al Conflicto Minera Los Pelambres del Grupo Luksic

 

minera-los-pelambres.jpg

Comunicado de Prensa

Nosotros los 8 huelguistas del pueblo de Caimanes que mantenemos una huelga de hambre por más de 72 días, damos a conocer a la comunidad y opinión pública que en virtud del estado de insensibilidad por quienes hoy nos han llevado a esta medida decimos en esta oportunidad que responsabilizamos de ello al Estado chileno por su negligente y complaciente actitud para con los poderes de las mineras, las cuales operan en nuestros territorios con impunidad, cometiendo abusos cuando nos imponen la contaminación, el desarraigo, la práctica del despojo y nos niegan la posibilidad al agua limpia de nuestros territorios de los cuales nosotros mantenemos una raíz histórica de más de 500 años, con todos los dolores del parto obligado que significo ese proceso históricos al día de hoy, pese a ello la dignidad de nuestro pueblo luce en nuestro espíritu de resistencia.

Por lo mismos hoy y consientes de ello, frente a esta experiencia nueva de lucha que ha sido de aprendizaje, no podemos dejar pasar ni ser ciegos, que esta la sentimos al día de hoy tan hermana y tan cercana a la lucha de los hijos de la tierra como la de los hermanos presos políticos Mapuches y su pueblo, o la de los hermanos Rapa Nui brutalmente reprimidos en el último tiempo. Sentimos que es el amor por la tierra y que es de ella de donde nace la fuerza que nos nutre para seguir adelante.

Seguimos, mismo en horas adversas, cuando la vida te hace ver a los justos y por otro lado a quienes por intereses mezquinos nos quitan la tierra, el agua, la vida. En el presente, somos Caimanes, isleños de Pascua Rapa Nui, Mapuche, libertarios, hombres justos encarcelados y torturados, y enemigos del poder que nos somete en común por un estado chileno mal hecho, indolente, falso, mezquino.

Hoy Martes 7 de diciembre la empresa Minera los Pelambres y El Gobierno de Chile nos han dejado en un difícil trance en las puertas de la muerte, y a la traición de los mismos lacayos y serviles del dinero que en los últimos 36 años han renunciado a la soberanía de los recursos naturales de este país, los mismos que traicionaron al pueblo de Chile en su lucha por recuperar la democracia. Nosotros hombres y mujeres de lucha nacidos, en El Mauro y Caimanes consientes hemos llevamos la huelga de hambre por los 1600 habitantes de un pueblo con una historia y un presente en donde la irrupción del progreso prometido significo la división de nuestra comunidad.

Sera la unidad de los pueblos la que inaugure los nuevos tiempos , en donde los hombres y mujeres identificándose uno solo con la madre tierra darán la lucha por la libertad, libres de las cadenas de la opresión por quienes para ellos somos cifras molestas de un modelo económico depredador.

Tengan todas y todos nuestros hermanos que solidarizan el newen que nutre la lucha de los pueblos.

Libertad para los presos políticos mapuches

Justa dignidad para el pueblo Rapa Nui

Verdad para los luchadores libertarios

Justicia para los desplazados de El Mauro

Agua y ambiente libre de contaminación para Caimanes

8 Huelguistas de Hambre

Comuneros de Caimanes

Cristian Flores Tapia

Vocero

Comité de la Comunidad de Caimanes y Valle de Pupío