internazionalismoa -en artxiboa

M31 -Europako kapitalismoaren aurkako ekintza eguna – Día de acción europeo contra el capitalismo

Posted in Anarkismoa, Ekonomia, Gizartea, Politika with tags , , , , , , , , , , , , , , , on 2012/03/07 by aselluzarraga

Europako zenbait erakundek ekintzarako deia egin dute, martxoaren 31rako, kapitalismoaren aurka bat egiteko. Deialdi interesgarri horrekin bat eginez, hemen uzten dizuet adierazpena, gazteleraz.

Diversas organizaciones europeas han realizado un llamado a la acción para el 31 de marzo, para combatir el capitalismo. Sumándome a esta interesante convocatoria, dejo aquí el comunicado en castellano.

Adierazpena

Europako kapitalismoaren aurkako ekintza eguna
2012ko martxoaren 31 | march31.net

Europa eta Europar Batasuna alarma egoeran daude. Azken hiletan, kredituaren uzkurtzea eta euroguneko krisia larriagotu dira, eta Europako zenbait goi-bileratan premiazko neurriak hartu dira kapitalismoa salbatzeko. Politikarien eta hedabideen arabera, neurriok ezinbestekoak dira kolapsoa, atzeraldia eta txirotasun handiagoa saihesteko. Aurre egiten ez badiogu, hondamendi erretorika horrek merkatuaren erreforma neoliberalari prestatuko dio bidea, eta horrek gizarte ondorioak izango ditu datozen hamarkadetan. Lehenengo krisi urteetan, esan ziguten kapitalismoa arautu behar zela, bankuek eta enpresa handiek eurek eragindako krisiaren kostua ordaindu behar zutela. Guztiz kontrakoa gertatu da, ordea: Europar Batasunak, haren Estatu kideek eta sartu nahi duten herriek “lehiakortasun” handiagoan eta austeritate neurri lazgarrietan jarri dituzte euren itxaropenak “konfiantza” eta etekin pribatuak bermatzeko. Baina horrela, hain zuzen ere, sistema kapitalistaren logika suntsitzailea berretsiko da. Kapitalismoa krisia eta ezintasuna da, txirotasuna aberastasun pribatuaren erdian. Antola gaitezen gizarte hobea eraikitzeko!

Krisia sistemikoa da

Azken hamarkadotako globalizazio kapitalistak enpresen eta ekonomia nazionalen arteko lehia areagotu du. Herri industrializatu guztiek sistematikoki desarautu dituzte euren merkatuak, gizarte segurantza eta lan eskubideak murriztu, ondasun publikoak pribatizatu eta gizarte kontroleko bideak indartu; hori dena, bridarik gabeko hazkunde kapitalistaren alde egiteko. Europan ere gure bizimoduak gero eta segurtasun txikiagoa dauka eta gizarte arrakala sakondu egin da. “Goranzko merkatuak” deritzetenetan gizarte krisia etengabea da; desjabetzeetan eta esplotazio gupidagabean agertzen da, Estatuak lagunduta, eta xedea ekonomia nazionala pribilegiatuen alde baino ez haztea da. Azken hamarkadotako eraldaketa neoliberalari esker, finantza merkatuek ere gorakada itzela izan dute. Puntu-com delakoen booma izan, higiezinetako inbertsio funtsak eta finantza eratorriak izan, espekulazio burbuilak banan-banan lehertu dira; goraldi orori darraio jausialdi zalapartatsua. Askok uste duten legez, errudunak ez dira elite txiki baten ustezko zekenkeria eta ustelkeria, nahi eta nahiez guztiok mendean gaituen sistemaren etekinen logikarena baizik.

EBren erregimena gainditzen

2011n, euroguneko krisia eta moneta krisia areagotu egin ziren. Estatu batzuk porrot egitear daude, eta horrek euroa mehatxatzen du. Lehen begiratuan, Estatu horiek “euren gaitasunen gainetik bizi izan dira”. Egiatan, ordea, hazkunde kapitalista zorpetzearen bidez bultzatzen baino ez ziren saiatu; beste askok legez egin zuten, baina zorte txikiagoa izan zuten. Europako Banku Zentralaren (EBZ) laguntza eta milioi askotako “erreskate funts” berriak jasotzeko neurri drakoniarrak ezarri behar dira. Europako “zorra geldituz” “merkatuak lasaitu” nahi dira, langileen, langabetuen eta ikasleen kaltetan, noski. Halaber, irabazi pribatuak ez dira ukituko. Gauza bera gertatzen da Europako eki eta hegoaldeko herrietan; EBk eta Nazioarteko Diru Funtsak (FMI) aurrekontu murrizketa handiak eta pribatizazioak ezarri dizkiete, hori dena, krisia eragin duen EBren lehiakortasun erregimena eta Europako gune ekonomikoen eskakizunak babesteko xedez. Ia oztoporik gabe, Alemania eta Frantziako gobernuek euren interesak ezarri ahal izan dituzte, zenbait desadostasun politiko izan arren. Herri batzuetan, ordea, protesta manifestazio gogorrak egon dira. Mundu osoan sortu dira oinarriko ekimenak ezintasun politikoa gainditzen ahalegintzeko. Baina orain arte, greba masiboek ez dute arrakastarik lortu. Azken finean, sindikatu handiek euren gobernuen politika ekonomikoen alde egiten dute eta konponketa txikiak baino ez dituzte eskatzen, aringarri. Nazio mugetatik harago ez da sindikatu elkartasun eraginkorrik egon. Maila horretan gauzak aldatzea nahi badugu, geuk heldu beharko diogu arazoari.

Hobeto egin dezakegu

Krisiaren europar kudeaketa kapitalismoa bera bezain espekulatzailea da, murrizketa basatiek egonkortasun ekonomikoa eta kredituan oinarritutako hazkundea jartzen baitituzte arriskuan. Kapitalismoan ez dago bide segururik, krisi iraunkorraren kudeaketa baizik. Merezi du gure bizia horretarako galtzea? Hobe dugu elkarrekin merkatuen morrontzaren aurka borrokatzea eta behingoz Europan geure burua antolatzea. 2012ko martxoaren 31ko Europako ekintza eguna lehen urratsa da norabide horretan. Europako zenbait herritan aldi berean burutuko diren manifestazioek, kapitalismoaren aurkako elkartasun ikurra izan ez ezik, Europa mailako eztabaida eta loturak osatzen dituzte. Ekimen emantzipatzaile guztiak gonbidatzen ditugu prozesu honen eraketa osatzera. Bide instituzionaletatik kanpo antolatu behar dugu eta borrokari eutsi. Gure herrien arabera krisiak zenbait forma hartzen du, baina xede berbera dugu: ez dugu kapitalismoa salbatu nahi, gainditu baizik. Nazio interesak defendatzeko politika eta ideologia nazionalistak arbuiatzen ditugu. Gizarte eskubideen etengabeko hustuketaren aurkako borroka garrantzitsua da, baina gure ikuspegiak harago doaz. Kapitalismoaren eta erakunde politikoen ezarpen zitalak amaitu behar ditugu. Protesta askotan eskatutako “benetako demokrazia” kapitalismorik gabe baino ez da posible.


Comunicado

Día de acción europeo contra el capitalismo
31 de marzo de 2012 | march31.net

Europa y la Unión Europea se encuentran en estado de alarma. En los últimos meses, se han agravado la contracción del crédito y la crisis de la zona euro, y en repetidas cumbres europeas se han aprobado medidas de urgencia con el fin de rescatar al capitalismo. Según los políticos y los medios de comunicación, dichas medidas son indispensables para evitar el colapso, la recesión y una mayor pobreza. Si no nos defendemos, esta retórica catastrofista pavimentará el camino para reformas neoliberales del mercado que tendrán un impacto social en las próximas décadas. Durante los primeros años de la crisis, se dijo que el capitalismo debía ser regulado, que los bancos y las grandes empresas debían pagar parte del coste de la crisis de la cual ellos mismos eran responsables. Sin embargo, ocurre todo lo contrario: la Unión Europea, sus estados miembros y los países candidatos cifran sus esperanzas en una mayor “competitividad” y en medidas de austeridad brutales para garantizar la “confianza” y los beneficios privados. Pero, precisamente así, confirman la lógica destructiva del sistema capitalista. El capitalismo es crisis e impotencia, es pobreza en medio de riqueza privada. ¡Organicémonos para construir una sociedad mejor!

La crisis es sistémica

La globalización capitalista de las últimas décadas ha agudizado la competitividad entre las empresas y las economías nacionales. Todos los países industrializados han desregulado sus mercados de forma sistemática, recortado en seguridad social y en derechos laborales, privatizado bienes públicos y reforzado los medios de control social, todo ello para favorecer un crecimiento capitalista desenfrenado. Incluso en Europa nuestra vida se vuelve cada vez más insegura y la brecha social se profundiza. En los llamados “mercados emergentes” rige una crisis social permanente, manifestándose en expropiaciones y una despiadada explotación con el apoyo del estado, cuya meta es un crecimiento nacional de la economía que beneficie solamente a los privilegiados. La transformación neoliberal de las últimas décadas ha permitido también la efervescencia de los mercados financieros. Ya sea el boom de las punto-com, los fondos de inversión inmobiliarios y los derivados financieros, las burbujas especulativas han estallado una tras otra; a todo auge le sigue una caída estrepitosa. Los culpables no son, como muchos piensan, la supuesta avaricia ni la corrupción de una pequeña élite, sino la lógica de beneficios del sistema a la que estamos todos sometidos, querámoslo o no.

Superando el régimen de la UE

En 2011, la crisis de la zona euro y la crisis monetaria se agravaron. Algunos estados están a punto de caer en bancarrota, lo que amenaza al euro. A primera vista, estos estados han “vivido por encima de sus capacidades”. En realidad sólo trataron de impulsar el crecimiento capitalista por medio del endeudamiento; lo hicieron como otros tantos, sólo que con menos fortuna. El apoyo del Banco Central Europeo (BCE) y los nuevos y millonarios “fondos de rescate” están condicionados por imposiciones draconianas. Al “frenar la deuda” europea se busca “apaciguar a los mercados”, obviamente en detrimento de los trabajadores, parados y estudiantes. Asimismo, a las ganancias privadas no se les toca. Lo mismo sucede en los países candidatos del este y sur de Europa a los cuales la UE y el Fondo Monetario Internacional (FMI) imponen amplios recortes presupuestarios y privatizaciones, todo ello con el fin de proteger el régimen de competitividad de la UE que ha generado la crisis y las exigencias de los núcleos económicos europeos. Los gobiernos alemán y francés han logrado imponer, prácticamente sin trabas, sus intereses a pesar de ciertas diferencias políticas. En algunos países, sin embargo, ha habido contundentes manifestaciones de protesta. En todo el mundo han surgido iniciativas de base que buscan superar la impotencia política. Pero  de momento las huelgas masivas no han tenido éxito. Al fin y al cabo, los grandes sindicatos apoyan la políticas económica de sus respectivos gobiernos y sólo reclaman paños calientes como paliativos. No ha habido una solidaridad sindical efectiva más allá de las fronteras nacionales. Si queremos que las cosas cambien a ese nivel, tendremos que ocuparnos de ello nosotros mismos.

Podemos hacerlo mejor

La gestión europea de la crisis es tan especulativa como lo ha sido siempre el capitalismo, pues los brutales recortes ponen en peligro tanto la estabilidad económica como el crecimiento en base al crédito. En el capitalismo no hay camino seguro, sino una gestión de la crisis permanente. ¿Vale la pena desperdiciar nuestra vida para esto? Mejor luchemos juntos contra los dictados de los mercados y organicémonos de una vez por todas en Europa. El día de acción europeo del 31 de marzo de 2012 es un primer paso en esta dirección. Las manifestaciones que tendrán lugar de forma simultánea en varios países europeos no son únicamente un símbolo de solidaridad anticapitalista, sino que ya son parte de un debate y de lazos a nivel europeo. Invitamos a todas las iniciativas de carácter emancipador a formar parte de la configuración de este proceso. Tenemos que organizarnos al margen de las vías institucionales y persistir en la lucha. La crisis se manifiesta de distintas formas según nuestros países, pero tenemos una meta en común: no queremos salvar al capitalismo, sino superarlo. Rechazamos las política de defensa de los intereses nacionales y las ideologías nacionalistas. Es importante la lucha contra el desmantelamiento continuo de los derechos sociales, pero nuestras perspectivas van más allá. Debemos acabar con los fatales imperativos del capitalismo y de sus instituciones políticas. La “democracia real”, exigida en muchas protestas, sólo es posible sin capitalismo.

Nazioari bueltaka

Posted in Anarkismoa, Euskal Herria, Gizartea, Politika with tags , , , , , on 2011/01/02 by aselluzarraga

Ez da nazioa maiteen daukadan kontzeptua ez gehien arduratzen nauen eztabaida baina, balizko euskal anarkismoari buruzko zirriborroa idatzi eta etxera itzuli naizenetik, gura baino gehiago tokatu zait gaiari heltzea eta horretaz hausnartzea. Ez dut ukatuko aberasgarria ere badela hainbat anarkistak kontzeptu labainkor horretaz uste dutena entzutea eta neure buruari horretaz pentsaraztea, besteen hitzetan aurkitutakoei tiraka hausnarka ibiltzea. Entzun eta irakurritakoen artean interesgarrienetakoa laster Ekintza Zuzenak Víctor Muñoz txiletarraren artikulua (El Surco hilabetekariaren arduradunetako bat bera), batez ere sinplekeriei ihes egin eta arazoaren konplexutasunari seriotasunez heltzeko ausardia erakutsi duelako bertan; nazioaren gaiari dagokionez anarkismoan maiz falta izan den zerbait, beste gai labainkorretan bezala (indarkeriaren balizko zilegitasuna, izpiritualtasuna, afektibotasunaren adierazpenak…, tabu ez badira ere, sinplekerietatik eta topikoetatik kanpo behar beste eztabaidatzen ez diren gaiak dira, bazterrekoak, bakarkako hausnarketa isiletara kondenatuak sarritan).

Nazioaren gai labainkorrari helduz, beraz, bihoa aurretik, beste gai gehienetan bezalaxe, hemen zirriborratuko ditudan ideiak denak behin-behinekoak direla, azken egunotako gogoeta partekatuek bideratutakoak edo azken egunotan entzun eta irakurritakoei bilatutako behin-behineko erantzun xumeak. Gainera, nire lagun batzuen aldean, ez dut ohiturarik inoren aurreko azterlanak edo idatziak helduleku hartzeko, neure buru mugatuak emandako sasi-erantzunak baizik, dokumentazio lan patxadatsurako nagiegia naiz-eta. Are nagiagoa izenak, datak edo hitzez hitzezko aipuak gogoan gordetzeko.

Neure buruaren gabeziak zurituta, beraz, ahaleginduko naiz anarkista batzuen artean gaiak sortzen dituen mesfidantzak, zalantzak edo aurkako jarreren iturburuak biltzen eta halamoduzko erantzunak ematen.

Alde batetik, batzuentzat nazioa eta Estatua gauza bera dira, hots, Estatu-nazioa, eta anarkismoaren oinarrietako bat Estatua ukatzea izanda, nazioa bera ukatzen dute. Munduan ez dago naziorik, burgesiak Estatuaren sorrera zuritzeko asmatutako kontzeptua da, XIX. mendean sortua, artifiziala, eta gainditu beharrekoa. Nazioak goitik inposatuak dira eta, Estatuen eskuetan, eginkizun homogeneizatzailea daukate. Anarkismoak unibertsaltasuna bilatu behar du eta, beraz, nazioaren kontzeptuari aurka egin. Nortasun kolektibo oro da asmakizuna, batzuen aburuz, eta banakoa baino ez dago. Hala ere, ikuspuntu hori defendatzen duten batzuek, nazioaren ordez, klasea defendatzen dute izaera kolektibo bakar eta nazioaren defentsak eragin dezakeen klaseartekotasuna ikusten dute arrisku handi. Beste batzuek, jatorri artifiziala onartuta, halako zerbait badagoela onartzen dute, baina zalantza handiak sortzen dizkie nazioaz egin daitekeen erabilerak. Nazioa aukeratua izan barik inposatua izatearen aurka agertzen dira, eta, lehen aipatu legez, nazioen aldekoek bilatu ohi duten prozesu homogeneizatzaile artifiziala, bertikala, asmo politikoz, Estatua sortzeko asmoz edo Estatua zuritzeko asmoz bilatutako berdintasuna deitoratzen dute. Azkenik, nazio ideia orok idealizazio prozesu akritikoa izan ohi du, kultura nazionalekotzat jotzen den oro berez ontzat, are beste ohiturak baino hobetzat jotzeko, bizirauteko arrazoia jatorri etniko garbian bilatzeko joera, eta dauzkan ohitura arbuiagarrienak (emakumeen zapalkuntza, homofobia, animalien aurkako tratu txarrak ospakizunetan…) betikotzeko arriskua, kultura ezaugarri ezin utzizkoak balira legez, kulturaren berezko bilakatzeari, bizitasunari uko eginez, horrek nazioa bera arriskuan jarriko duelako ideia zabalduz.

Hel diezaiegun ideia horiei banan banan. Hasteko, Estatua eta nazioa nahasten dutenek sinpletze ikaragarri bezain faltsua egiten dute. Munduan dauden Estatuei begiratzea baino ez dago. Europako Estatuei so eginez gero, ikusiko dugu guztiek hartzen dituztela egitura zentralizatu edo deszentralizatu baten azpian zenbait nazio. Kasu batzuetan, Estatuen izenek (Greziak, adibidez) nazioetako baten nagusitasuna uzten du argi; beste batzuetan (Erresuma Batua litzateke argiena) nazio baten nagusitasuna inorena ez den izen komun baten azpian mozorrotzen dute. Gauza bera esan liteke Espainiari buruz. Espainiar Estatua egon badago, baina ez da sekula espainiar naziorik egon, batzuen irudimenean baino. Ameriketako Estatuei erreparatuta, ordea, zenbait jatorritako kolono europarrek asmatutako herrietan identitate nazional bakarrak azpiratutako herri indigenei dagozkie eta ez dago nazio horiek aintzat hartzen duen edo haietan oinarritzen den Estaturik. Zer nazioren izenean daude sortuta Estatu Batuak, edo Kanada, edo Mexiko, edo Argentina, edo Txile…? Zer esan Afrikan europar kolonialismoak Estatuak asmatzerakoan egindako triskantzaz… Bestalde, mundua Estaturik ez daukaten, inoiz eduki ez duten eta kasu askotan inoiz nahi izan ez duten nazioz beteta dago. Estatuak lur eremu bat, bertako herritarrak eta baliabideak menderatzeko eta finkatutako mugen barruan legezko indarkeriaren monopolioa izateko egitura bertikalak dira eta oso gutxitan datoz bat nazio jakin batekin. Ez dakit holako Estaturik dagoen ere.

Estatuen eta nazioen arteko nahastea alde batera utzita, nazioak dakartzan aipatu arrisku guztiekin bat nator eta neurri batean neure egiten ditut ikuspuntu horietan agertzen diren kezkak. Egia da nazioak, kontzeptu kolektibo guztiek bezala, banakotasuna ezkuta dezakeela eta gizakiaren sorkuntza artifizialtzat jo daitekeela. Baina, era berean, hura bezain egia da antzeko kultura ezaugarriak dauzkaten giza taldeak badaudena, arrazoi batengatik edo besteagatik, gizakia gizaki denetik, giza talde bateko eta ez besteko sentitzeko joera egon dela. Paisaiak, gastronomiak, hondamen naturalek, klimak… giza talde batzuk arazo batzuen eta irtenbide batzuen aurrean jarri dituzte, eta beste batzuk beste batzuen aldean, ohiturak, kosmobisioak, sinesmenak, hizkuntzak, gizarte sistemak… dinamikoki eratuz, eta horrek gutxieneko ezaugarri berdintsuak eman dizkiela giza talde jakin bateko kideei. Horrela, esan daiteke Europan kultura grekoari eta judu-kristauari zor zaizkion ezaugarri komun batzuk daudela, Asiako, Afrikako edo Ameriketako jatorrizko herrien beste ezaugarri batzuekin zerikusi gutxi daukatenak, esate baterako, eta aldi berean, Europako herri edo nazioen artean ezaugarri bereizgarriek ere iraun dutela. Grekoek grekotzat zeukaten euren burua, erromatarrek erromatartzat, egiptoarrek egiptoartzat, galiarrek galiartzat, euskaldunek euskalduntzat…, eta hori burgesak Europan agertu baino askoz lehenagotik dator. Beste horren beste esan daiteke Amerika, Afrika, Asia edo Ozeaniako biztanleei buruz. Beraz, nazioa kontzeptu artifiziala bada ere, badauka gizakien historiak naturalki garatu duen oinarria ere. Bakuninek berak oso ondo azaltzen zuen nazioa gizakiei berez atxikitako ideia dela eta abertzalekeria deitoratzearekin batera, nazio zapaldu guztien aldeko jarrera irmoa aldarrikatzen zuen. Bitxia da, halaber, nazioa sutsuki arbuiatzen duten anarkista espainol batzuek iberismoaren alde egitea. Ez dakit nondik atera den baina oso berezkoa, oso naturala ere ez dirudi kontzeptuak. Zertan datza iberiarra izatea? Bitxia da ultra-eskuindar espainol peto-peto batzuek ere kontzeptu bera erabiltzea gustuko ez dituzten nazioak ukatzeko. Ahaztu nahi genituzkeen garaietako batzuen batasun desiratuaren kirats bera dario, zoritxarrez.

Nazioa, bestalde, ez da taldeko kontzeptu artifizial bakarra, ezta zapalkuntzarako erabil daitekeen bakarra ere. Erlijioa bezalaxe, esaterako, klasea ere gizakiak asmatutako kontzeptua da. Ez da naturak sortutakoa eta ez dago gizaki guztien kontzientzian. Bizimodu eta ekonomia, gizarte eta politika harreman jakin batzuek, botere harremanek eragindako kontzeptua da. Sozialista mota askok klasea ere gizabanakoen arteko desberdintasunak ezabatzeko eta jendea homogeneizatzeko erabili dute. Hala sinistu beharko dugu “burges”, “langile” edo “aristokrata” jaio diren guztiek ezaugarri komunak dauzkatela, beste “klasekoekin” zerikusirik ez dauzkatenak, gainera? Hola balitz, zelan uler liteke Marx eta Engles bezalakoek (goi mailako burgesiako kideak jaiotzez eta hezkuntzaz), Proudhon bezalakoek (euren ideologo nagusiak bere arerioa gutxiesteko erabili zuen jatorri burges txikia darabilte marxista batzuek behin eta berriz anarkistak eta, oro har, eurekin bat ez datozenak erasotzeko, baita inkontzienteki hizkuntza marxista bere egin duten anarkista batzuek ere, euren ildoarekin bat ez datozen beste anarkistak iraintzeko; halakoentzat bekatua, burgestasunean baino gehiago txikitasunean ei dago) edo Bakunin, Kropotkin eta Tosltoi bezalakoek (jatorriz aristokratak hirurak ere) ez zegokien klasearen alde ematea euren bizitzaren onena? Edo langile, soldatapeko diren askok eta askok, gehienek, zoritxarrez, egunero euren jabe kapitalisten alde egitea hautatzeko aukera izan orduko? Klasea ere norberaren baitan dagoen sentipena, egoera, kontzientzia baino ez delako. Azken hamarkadotan lehen munduan ia erabat ezabatuta, nahastuta gelditu den kontzientzia. Eta klasea ere, langileria bera, alderdi jakin batek, tirania luze eta gupidagabea zuritzeko erabili du, defendatzen ei zuen klasea bera zapaltzeko aitzakia. Dena dela, kalseartekotasunaren arriskua onartuta, anarkistoi, hain zuzen ere, nazio inposatuei aurre egiteaz batera, gure nazioko burgesiari ere aurre egitea dagokigu, munduko zapaldu guztiekin naziorik gabeko elkartasunean batu bitartean. Borroka biak izan daitezke bateragarriak eta aldi berekoak. Duela gutxi 20ko hamarkadako testu bat irakurri dut, Japoniak Korea menderatuta zeukan garaietan, korear anarkistek euren argitalpen nagusian argitaratu zutena, eta bertan, japoniar inperialismoa kanporatzeko gerrarako deia eta korear burgesiaren aurkakoa batera aldarrikatu zuten, euren nazioa ukatu barik baina abertzalekeria sen handiz salatuz, eredu oso interesgarria, zalantza barik. Gaur egun, bestalde, “klase” bi bereiziko nituzke nik, zerbait bereiztekotan: esplotazioaren aldekoak (jabe zein soldatapeko, jakitun zein jakin barik, euren ongizatea edo bizirautea besteen esplotazioan zein euren buruarenean oinarritzen dutenak edo hura hala izatea onartzen dutenak) eta esplotazioaren aurkakoak (esplotatzaile zein esplotatu izateari uko egiten diotenak eta esplotazioa bera bukarazi nahi dutenak). Klase erabat heterogeneoak biak ala biak eta, taldeko beste izaera guztiak legez, bereizgarri bakarrak kontzientzia (edo kontzientziarik eza) eta kontzientzia horren aurreko jarrera dauzkatenak. Bestela ere egin liteke, hiru klase bereiziz: agindu nahi dutenak, aginduak izan nahi dutenak eta inolako aginterik nahi ez dutenak Bereizketa, berriz ere, guztiz artifizial eta arbitrarioak eta hamaika kritika eta ñabardura jaso dezaketenak. Taldeko bereizketa guztiak bezala egunen batean suntsituak izateko sortuak.

Azkenik, norberak bere nazioaren izatea onartzeak ez du esan nahi aitortzen zaizkion ezaugarriekin bat egin behar duenik. Anarkiston lanetako bat, hain zuzen ere, gure inguruan errotuta dauden ohitura arbuiagarri guztiak salatzea eta haiek desagerrarazteko, aldatzeko, bilakarazteko kontzientzia sortzea da. Are gerra egitea ere, kasu batzuetan, dauzkagun baliabide guztiekin. Edozein kultura zerbait bizia da, ohiturak asmatu bezala ahazten dira, betikotzat jotzen ditugun gauza asko atzo sortu ziren eta maiz asmo makurrak ezkutatzen dituzte. Jaso dugun kultura ezagutzen dugu, ez guk ondorengoei utziko dieguna, hura gaur bizi garenok eta etorriko direnek sortuko dugulako, eta ondorengoei topatu duguna baino zerbait hobea uztea izan behar da asmoa beti. Nazio guztiak dira etengabeko bilakatze prozesuan dauden errealitate biziak eta tradizioaren izenean inposatu nahi zaigun orori egin behar diogu aurre amesten dugun gizarterako bidean oztopo bada.

Nazioaren arazoa, baina, ez da ukatzeagatik edo saihesteagatik desagertuko, eta kontua da haren aurrean hartzen dugun jarrera.

Niri dagokidanez, nazioa taldeko zapalkuntzaren bati aurre egiteko, aberasgarriak eta egokiak izan daitezkeen kultura ezaugarriek bizirauteko baino ez dut erabilgarri ikusten. Egun Vargas Llosak eta antzeko nazionalista-inperialistek nazionalismoen aurkako diskurtsoa tokiko kultura eta errealitate zapalduak betiko azpiratzeko, ukatzeko, iraintzeko, desagerrarazteko baino ez darabiltenean, uste dut nazioek halakoen nazio “handi”ei aurka egiteko, globalizazioari aurpegi emateko baino ez daukatela zentzua. Horrela ulertuta, anarkismoarentzat nazioak erresistentziarako kontzeptua behar luke, zapalduen arteko elkartasunean oinarritua. Nazio guztiak elkarren parean, berdin, errespetatu sentitzearekin batera zentzua galdu eta desagertu beharrekoa. Eta Estatuen aurkakoa. Elkarren arteko harresi artifizialak eraiki ordez, berdintasun heterogeneoa bilatzeko kontzeptua. Internazionalismoa benetako nazioartekotasuna izateko, erabat alferreko bihurtu arte. Nork bere nazioari uko egiteko askatasuna behar da. Eta horretarako lehenago, denek behar dute euren naziokoak sentitzeko eta nazio inposaturik ez edukitzeko eskubidea.

Bide horretan, anarkista batzuek ikusten dituzten/ditugun arrisku mota batzuk eta besteak ez ditugu inoiz bistatik galdu behar, baina prozesu guztietan legez, arriskuen kontzientzia ez dadila bilaka ezer ez egiteko aitzakia edo egiten den guztiari egurra emateko ohitura antzua. Eta Estatuak eman dion nazioarekin eroso sentitzen diren anarkistek ez dezatela mugatu ezarri zaienarekin deseroso sentitzen direnek zelan jokatu behar duten eta nazioaren arazoaren aurrean hartu beharreko jarrera.

Luzeago idazteko ematen du eta egunotan beste asko izan dira egindako hausnarketak, baina nahi nuen baino luzeago ere idatzi dut. Bukatzeko, beste barik, aipatuko dut Gernikan egin ziren jardunaldietan, nazioari buruzko kezka baino nabarmenago gelditu zela Euskal Herrietan badagoela jendea maite duen lurrean indarrak batzeko eta bide libertarioak bultzatzeko gogoz, gure Euskal Herriak anarkismorantz eraikitzeko gertu. Ez da gutxi!

(Castellano)

Errepresioak ez dauka mugarik, elkartasunak are gutxiago

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Euskal Herria, Gizartea, Komunikabideak, Politika with tags , , , , , , , , , on 2010/10/21 by aselluzarraga

(Castellano) Errepresioak ez dauka mugarik, baina are muga gutxiago dauka elkartasunak. Mozorroak, aitzakiak, diskurtsoak, gezurrak… asko izan arren, estrategia orokor eta bakarrari erantzuten dio Estatuen indarkeriak. Hortik ikasi behar dugu geuk ere, banantzen gaituzten distantzia geografiko edo ideologikoen gainetik, enpresarien munduko diktaduraren agerpen guztiei erantzun orokorra ematen. Azken finean, ñabardurak ñabardura, guztion etsaia berbera bada, etsai horri batera egin behar diogu aurre. Hura garaitutakoan egongo da ñabarduretarako asti nahikoa.

Euskal Herrian errepresioaren azken biktimak Askapenako kideak izan dira. Haien delitua, komunikabideek zabaldutako zaborrari erratza pasatu ondoren, internazionalismoa egunero bizitzea, Euskal Herritik mundura zabaltzea eta ezagututako munduak Euskal Herrira ere ekartzea da. Mundu estatalizatu honetan Estatuak dira “errealitateak” ezagutarazteko eskubidea daukaten bakarrak, edo, bestela, haiek ezarritako gidoiari zintzo jarraitzen diotenak (demagun, azken Literatura Nobel Sariduna). Hots, enpresa interes gorenek negozioetarako ontzat jotzen duten informazio trukea baino ez da onargarria. Horregatik da arriskutsua, eta Estatuaren arma guztiekin saihestu beharrekoa, herriek eurek elkarri bitartekaririk gabe hitz egitea. Herriek azkar ikusten dutelako negozioetarako asmatu diren muga artifizialen gainetik gehiago direla batzen dituzten ezaugarriak, egoerak, arazoak, kezkak, borrokak, ametsak… Eta agian, eta hori litzateke arriskutsuena, estrategia bateratuak erabili eta askatasunaren bidean irabazteko beste indar ere badaukatela jabe daitezke. Hortaz, ñabardurei erreparatuz gero alde ideologikoak egon daitezkeen arren, bihoa hemendik nire elkartasun osoa Espainiak espetxeratu dituen Askapenako kide guztiei. Internazionalismoa ez delako delitua.

Era berean, Txilen oraindik daude kartzelan edo badaezpadako zenbait neurriren pean, abuztuaren 14an muntaia komunikatibo-polizialean atxilotutako azken 14 biktimak. Haien delitua libertarioak, antiautoritarioak edo anarkistak izatea. Ez ditut ezagutzen eta ez dakit haietako bakoitzak zertan ziharduen lehenago. Ez da garrantzitsuena. Estatu indarkeriaren historia honetan izenak eta egoera pertsonalak gutxienekoa direlako. Dirudienez, fiskalaren arabera “legez kontrako asoziazioa” osatzen zuten horiek, kasu batzuetan, ez zuten elkar ezagutzen ere, baina horrek ere ez du garrantzirik, kokaina zale izatetik narkotrafikoaren aurkako fiskala izatera igaro den fiskal showman horren teoria guztiek ez hankarik ez bururik ez izateak ere garrantzirik ez daukan bezalaxe. Estatuek etsaiak behar dituzte, kanpokoak zein barnekoak, segurtasunaren gezurra saltzeko, kartzelen negozioa elikatzeko, polizien soldatak justifikatzeko, gizartearen kohesioa estutzeko, abertzalekeria elikatzeko eta “herritar zintzoen” kontzientziak lasaitzeko. Noizean behin kalte material txikiak eragin, kristal bakan batzuk apurtu edo despistaturen bati sustoren bat ematen dioten leherketek ez dute Estatua ikaratzen, are gutxiago orain arteko biktima bakarra ekintzailea bera izan denean (Mauri, ez zintudan ezagutu baina zure mina bihotzean daroat). Aitzitik, aitzakia ezin hobea dira benetan beldurra ematen dioten mugimenduei oldartzeko. Banakako batzuen ekintza isolatuak baino askoz arriskutsuagoak direlako azpitik, horizontalki, buruzagirik eta hierarkiarik gabe, egunero herri boterea sortzen duten mugimenduak, komunikabide ofizialen hesia apurtzen duten blogariak, auzoko irratiak edo telebistak izan, liburutegiak izan, auzoan antolakuntza autonomoa sortzen duten elkarteak izan, eztabaidarako eta esperientziak trukatzeko esparru irekiak eskaintzen dituzten lokalak izan, kultura autokudeatua zabaltzen duten okupak izan… Beraz, nor ere diren, zertan ere jardun duten, bihoa 14entzat nire elkartasun osoa.

Haiek denak, bai han bai hemen, kalean behar ditugu, haien guztien ekarpena garrantzitsua delako eta hobe askatasun osoz kalean, auzoan, elkarteetan, blogetan, munduan… egin ahal izatea, espetxean baino.