Garapena -en artxiboa

Sistemaren aldeko ekologia eta giza eta gizarte aztarnak

Posted in Anarkismoa, Ekonomia, Garapena, Gizartea, Lana, Politika with tags , , , , , , , , , , on 2012/05/06 by aselluzarraga

(Castellano)

Zalantzarik gabe, azken hamarkadetan ekologismoak eragin handia izan du bizi garen mundu sistemaren bilakaeran. Sistemak berak bere egin du diskurtso ekologista, aspaldi -guk gehienok baino askoz lehenago-, eta kapitalismo berdearen eta Estatu politika ekologisten baitan txertatu du. Hola, Europan, esaterako, denok ikasi dugu papera eta kartoia ontzi urdinera botatzen, beira berdera, ontziak horira, eta Euskal Herrietan, hondatzen zaizkigun elektrotresnak Garbiguneetara eroaten. Gure etxeak kontsumo txikiko bonbillaz bete dira eta gutako askok geure poltsak eta motxilak eroaten ditugu erosketetara, plastiko eta, hola, petrolio gutxiago kontsumitzeko. Eta azken urteotan, gertuko produktuek ur aztarna txikiagoa uzten dutela ikasi, eta nekazaritza ekologikoaren negozioak elikatzen hasi gara, osatzen dugun elite ekonomikoarentzat eskuragarri dauden kalitate hobeko produktuak hautatzeko aukera eman zaigula. Greenpeace-k konbentzitu gaitu baleak salbatu behar direla, eta barru-barruan ulertu dugu lurrak mugak dauzkala eta gure kontsumo erritmo zoroan gorriak ikusiko ditugula laster. Buruko mapetan marraztu zaigun premia gorriak bultzatuta, desazkunde taldeak eta trantsizioko hiriak hasi dira ugaltzen.

Esan dudan bezala, ekologismoaren diskurtsoa bere egiten lehenetakoak gobernuak eta enpresak izan dira. Baina bakearekin bezala gertatu da. Egun, eskoletako doktrinamendu unibertsalari esker, haur guztiak dira gai gerren aurka argi egoteko… armadak eurak zalantzan jarri barik. Izan ere, eskolako itxurazko bakezaletasunak funtzio jakin bat dauka, eta ez da Estatuen oinarria, armada, alegia, ezertan ukitzea, hain zuzen ere. Gauza bera gertatzen da nagusi den ekologismoarekin. Helburu nagusia dauka: munduan dauden baliabide naturalak iraunaraztea, gu bizi garen bitartean, behintzat, urriegi bihur ez daitezen, sistemaren oinarriak -giza esplotazio orokorra eta bakan batzuen etengabeko etekin ekonomikoa- ukitu barik. Ekologismo horrek espezie bakarra utzi behar izan du bere kezketatik kanpo: gizakia bera.

Hola, azken boladan, iparralde globalean gutako askok ikasi dugu kontsumitzen ditugun produktuen ur aztarna edo aztarna ekologikoa zer diren, eta progreenek, ekologiarekin batera ongizateaz gehien arduratzen direnek, oso kontuan hartuko dute -batzuetan- erosiko dutenak zer ur aztarna eta zer aztarna ekologiko uzten dituen, bere denda solidariorik gogokoenean ondo hautatzeko. Baina ongizatearen Estatuarekin gertatzen den bezala, ekologismoak giza dimentsioa ezkutatu digu. Izan ere, bai Ongizatearen Estatuaren alde egiten dugunean, bai gure kontsumoari kontzientzia ekologikoa aplikatzen diogunean, geurekoikeria da pizgarri nagusia, berba politen atzean ezkutatu arren. Non geratu da, ordea, gizaekologia?

Eduardo Galeanok ere, oro har, diskurtso progre itxuraz erradikal berari jarraitzen dio, eta ezkertiar asko bezala, sistema osoak baino gehiago, kudeatzeko moduak kezkatzen du, baina hala ere, batzuetan ondorio egokietara iristen da. Hala, Latinoamerikako zain irekiak liburuan, esaterako, oso argi azaldu du errealitate ukaezin bat: eskualde geografiko batzuetan naturak eskainitako aberastasunak bertan bizi diren giza taldeen kondena eta txirotasun eta gose iturri bihurtu dira. Izan ere, kontsumitzen ditugun produktuek, ur aztarna bezala, giza eta gizarte aztarnak ere uzten dituzte. Zergatik ez ditugu haiek neurtzen? Azken finean, natura baliabideak urriak direlako eta haien urritasunak koloka jar dezakeelako nire “ongizatea” -egungo doktrina nagusiak hitz horri ematen dion zentzuan-, eta giza baliabideak, ordea, nahi adina daude; are gehiago, ondo ikasita daukagu dagoeneko gizaki gehiegi garela lur txiki honetan -herri gainpopulatuenak hegoalde globalean ez badaude ere, irakasten zaigunaren kontra- eta, beraz, urrun gertatzen direnak urrun gera daitezela, horri esker, goizero, azukredun kafesnea hartzea badaukat.

Zer gertatuko litzateke, ordea, giza eta gizarte aztarnak kontuan hartuko bagenitu? Konturatuko ginatekeela, Eduardo Galeanok liburu berean ondo azaldu duenez -horri badaezpadako interpretazioa eman arren, maiz-, herri batzuetan, gure etxeetan kafe, te, kakao, tabako, arroz, arto, azukre, banana… faltarik ez egoteko, hango herritarrak gosez hiltzen direla, eurek jaten zituzten jatorrizko produktuetarako lurrik geratu ez delako, lurrak gero eta lehor eta pobreagoak direlako -iparralde globaleko agroindustriaren aurrerapenei esker, neurri handi batean-, eta gainera, lur gehienak -europar jatorrizko- lurjabe bakan batzuen eskuetan gelditu direlako -eta euren poltsikoen interesen arabera erabakitzen dute iparralde globalak eskatzen dituen produktuen artean zeini ekin-. Konturatuko ginateke, halaber, gauza horiek guztiak esklabotzan ekoizten direla ekoizten diren kopuruetan, esklaboak ondo porta daitezen CIAk trebatutako talde militar eta paramilitarrek milaka nekazari eta indigena hiltzen dituztela urtero -Argentinan lurjabe batzuek beste teknika batzuk darabiltzate. hala nola nekazarien seme-alabak egun osoan lurreko zuloetan sartuta uztea, arazorik sor ez ditzaten eta gurasoek behar beste lan egin dezaten, txintxo-. Konturatuko ginateke, azken finean, kikara bat kaferen giza prezioa hainbat giza bizi dela, eta gizarte prezioa komunitate osoak suntsitu, desegituratu, akulturatu, txirotu, proletarizatu eta megalopolietako aldirietara bultzatzea dela, merke zabaltzen den drogak hiltzen ez baditu elkar akaba dezaten tiroka -segurtasunaren eta kartzelen negozioak ere bere diskurtsoa elikatu behar du-. Milaka haur esklabok Taiwan, India edo Argentinako tailerretan jositako gure Nike berrietan ez genituzke oinak hain eroso sentituko.

Petrolioa agortu eta gure energia kontsumo neurrigabea -gehien-gehiena industriek irensten dute eta, beraz, gure etxeetan egiten ditugun ahalegin txikien ondorioak ezdeusak dira- elikatu ezinik gelditu eta gure erosotasunari agur esan beharko diogun beldur, beharbada, auto elektrikoak, hidrogeno edo biodiesel bidezkoak bultzatuko ditugu; kapitalismo berdeari zintzo jarraituz, herritar eredugarriak izango gara. Baina zer gertatuko litzateke berriz ere giza eta gizarte aztarnei erreparatuko bagenie? Gure poz ekologikoa pikutara joango litzatekeela berriz ere. Lehenengo aukerari dagokionez, elektrizitatea ez da ezerezetik sortzen, oraindik ere, asko mineral fosiletatik dator, eta hori ezean, kapitalismo berdearen diskurtsoak energia nuklearra saldu nahi izan digu berriz -ondo zihoan kontua Fukushimakoa gertatu arte-, gure mendiak errota erraldoiek inbaditu bitartean. Mineral fosilei erreparatuz gero -baita errotak eta eguzki-panelak eraikitzeko behar diren materialen jatorriari erreparatuz gero ere-, energia sortzeko eragiten duten kutsadura itzela alde batera utzita, meategien mundu desatseginean sartu beharko genuke, eremu labainkorregia, eta Europako kapitalismoa ahalbidetu zuen errealitate odoltsura garoatzana. Europak bere jatorrizko kapitala meta zezan zilar eta urre meategiek zenbat milioi indigena irentsi zituzten pentsatzen badugu, Proudhonen berbak -jabetza lapurreta da- berretsi ez ezik, galdera deserosoa egin beharko diogu geure buruari: zenbat bizi irensten dute egungo meategiek, batez ere hegoalde globalean daudenek? Ui, kontuz! Mineralen giza eta gizarte aztarnak neurtuz gero agian zalantza handiak izango ditugu gure hurrengo iPoda, iPada, iPeda eta iCarlya erosteko, haiek eta gure ezinbesteko ordenagailuak egiteko behar diren mineralen artean dagoelako urre berria, herri txirotu askoren azkenaurreko kondena. Bestalde, ur aztarnaz arduratzen gara eta… hidrogenoz -urez- dabiltzan autoak erabiltzea ez da apur bat kontraesankorra? Jakina, Patagoniak ur erreserba “agortezinak” ditu… Beraz, biodiesela geratzen zaigu. Erabil dezagun landare olioa gure hirietako autobusetan…, pentsatu gabe hura lortzeko behar den koltza ari dela orain Latinoamerikako lurra jan eta jan, sojarekin batera, lehen kafeak, tabakoak, azukreak, kakaoak… eragindako giza eta gizarte hondamendi berbera errepikatuz -eta, hazi transgenikoak lagun, arazoak biderkatuz-.

Bide arriskutsu beretik jarraituz gero, erosten ditugun produktuen giza eta gizarte aztarnak ez ezik, gure Estatuenak ere neurtu behar genituzke. Kalkulua ez da zaila. Neurtu ditzagun Estatu bateko natura baliabideak, bere lurrak ematen dituenak; neurtu ditzagun natura baliabide horiekin ekoizten dituen produktuak; neurtu dezagun haren aberastasun ekonomikoa, batez besteko bizi maila; neurtu ditzagun beste herrietatik hartuta dauzkan kontsumoak -energia, elikagaiak, tresna elektronikoak eta haietarako behar diren lehengaiak, arropa, papera…, nahi den guztia-. Dauzkan aberastasun mailari eta kontsumo mailei berak bere baliabideen bidez sortzen duena kentzen badiogu, bizi maila horri eusteko behar den kanpoko esplotazio eta arpilatze maila aterako zaigu -horri, barruko esplotazio eta arpilatze mailak erantsi behar litzaizkioke, jakina, baina iparralde globaleko herriek hegoaldera eroan dituzte esplotazio mailarik latzenak, barruan nolabaiteko gizarte bakea bermatzeko-. Azken finean, Estatu horrek bere aberastasun mailari eusteko kanpoan uzten dituen giza eta gizarte aztarnak ere neurtu ahalko ditugu. Jakina, hegoalde globaleko Estatuetan maila negatiboa izango dugu, giza eta gizarte aztarnarik handienak euren mugen barruan dauzkatelako. Baina Estatu horiei ere ez die axola, Estatuak eurak, hots, bertako elite armatu eta antolatuak, direlako giza eta gizarte aztarna horietatik zuzenean elikatzen diren lehenak, ahalbidetu dituztenak eta bermatzen dituztenak, eta herritarrak arazoak ematen hasten direnean berehala dauzkate anaia nagusiak prest behar den laguntza militarra emateko, sinbiosi mota oso berezian.

Horrela, oso bitxia egiten zait progreen artean Suedia, Norvegia, Finlandia… hainbeste goresten dituztenean. Han ikusten da sozialdemokraziaren lastozko buztana. Batzuentzat -ezkertiarrentzat batez ere-, arazoa kudeaketari baino ez dagokio. Argi ari da ikusten oraingo krisian. Espainia, Grezia, Italia… gorriak ari dira ikusten, Estatuak ondo kudeatuta ez ei daudelako, neoliberalismoa nagusi ei delako. Horren froga, Europako iparraldeko herriak. Sozialdemokrazia da nagusi haietan, eta krisiak ez ditu horrenbeste kolpatu, ondo ari dira ateratzen, Estatua handia da, ongizate maila are handiagoa, denek ordaintzen dituzte euren zergak zintzo… Diskurtso patetiko horretan kontu formal bat gertatzen da barregarrien, lehenbizi: ezkertiar eta progre horietako batzuek, ikur nagusia Errepublikaren aldarrikapena izanda -¡gora Errepublika! oihu egin berri du Ondarroako Udalak…-, bat-batean, amnesia kolektibo moduko batean, ahaztu dute, Italia eta Grezia Errepublika diren bezala, Norvegia eta Suedia monarkiak direla -baina jakina, monarkia sozialdemokratak…-. Baina aztertzen ari garenera etorrita, zertan oinarritzen da Norvegia, Finlandia eta Suediaren ongizate eredugarri hori? Azter dezagun Eskandinaviako lurrak, urte erdia ilunpetan ematen duten lur izoztu horiek, zertan diren aberats, euren baliabideen bidez zer ekoizten duten, erka dezagun kontsumitzen dutenarekin -esaterako, negu gorriei aurre egiteko behar duten energia kontsumoarekin-, jarrai diezaiogun kontsumitzen dituzten lehengaien jatorriari…, eta konturatuko gara zer giza eta gizarte aztarnak uzten dituen herri sozialdemokrata eredugarri horietako Ongizatearen Estatuak. Kasualitatea ote da ekologistenak ere haiek izatea?

Ekologiak gizaekologia kontuan hartzen ez duen bitartean, Estatuek eta kapitalismoak beharrezko duten beste partxe bat baino ez da izango, egun den bezala, iparralde globalaren interes berekoien morroi. Eta irtenbidea ez dago bidezko merkataritza aldarrikatzen duten Oxfam eta halakoen produktuetan, produktu horiek ekoizten dituzten nekazariak hobeto ordainduta badaude ere, giza eta gizarte aztarnek bertan dirautelako, merkatu logika berari jarraitzen diotelako: herri batzuek, euren herritarrek jateko eta bizirauteko behar dutena ekoitzi beharrean, gure merkatu aberatsek eskatzen dituzten lehengaiak ekoitziko dituzte etengabe. Gizaekologia arriskutsua da, beraz, gogorarazten digulako gure ongizatea urruneko gizarteak -baita gurea ere, batez ere XIX. mendetik hona- guztiz hankaz gora uztean eta egunero milioika gizaki esklabotzara edo, zortea dutenean, heriotzara, kondenatzean oinarritzen dela. Gizaekologia ez da bateragarria kapitalismo edo Estatu berdeekin. Ekologia bere osotasunean, hots, gizakiak ere haren funtsezko elementu direla, hartu nahi badugu, Estatu interesak -mugen barrukoak zein geopolitiko eta geoestrategikoak- eta merkatu interesak, hots, Estatuak eta kapitalismoa, batera desagerrarazteko lan egin behar dugu, etiketa ekologikoa duten poteak erosi eta gure kontsumoen ur aztarna eta aztarna ekologikoa neurtzetik harago.

Isilduen ahotsa – La voz de lxs silenciadxs

Posted in Anarkismoa, Ekonomia, Errepresioa, Garapena, Gizartea, Jatorrizko herriak - Pueblos originarios, Komunikabideak, Lana, Politika with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 2010/12/10 by aselluzarraga

Hemen kopiatuko dizuet Mapuexpress-etik hartutako testu ederra. Batez ere, prentsa-ohar horri ohiko prentsak entzungor egingo diola jakitun. Isildu guztien ahotsa mintzo da 72 egunen ondoren gose grebari heltzen dioten 8 lagunen adierazpenean. Newen! Indarra!

Os copio aquí un hermoso texto tomado de Mapuexpress. Sonre todo, consciente de que la prensa habitual hará oídos sordos a este comunicado de prensa. En el comunicado de lxs 8 compañerxs que aún mantienen la huelga de hambre después de 72 días se expresa la voz de todxs lxs silenciadxs. Newen! Fuerza!

Comunicado desde Los Caimanes frente al Conflicto Minera Los Pelambres del Grupo Luksic

 

minera-los-pelambres.jpg

Comunicado de Prensa

Nosotros los 8 huelguistas del pueblo de Caimanes que mantenemos una huelga de hambre por más de 72 días, damos a conocer a la comunidad y opinión pública que en virtud del estado de insensibilidad por quienes hoy nos han llevado a esta medida decimos en esta oportunidad que responsabilizamos de ello al Estado chileno por su negligente y complaciente actitud para con los poderes de las mineras, las cuales operan en nuestros territorios con impunidad, cometiendo abusos cuando nos imponen la contaminación, el desarraigo, la práctica del despojo y nos niegan la posibilidad al agua limpia de nuestros territorios de los cuales nosotros mantenemos una raíz histórica de más de 500 años, con todos los dolores del parto obligado que significo ese proceso históricos al día de hoy, pese a ello la dignidad de nuestro pueblo luce en nuestro espíritu de resistencia.

Por lo mismos hoy y consientes de ello, frente a esta experiencia nueva de lucha que ha sido de aprendizaje, no podemos dejar pasar ni ser ciegos, que esta la sentimos al día de hoy tan hermana y tan cercana a la lucha de los hijos de la tierra como la de los hermanos presos políticos Mapuches y su pueblo, o la de los hermanos Rapa Nui brutalmente reprimidos en el último tiempo. Sentimos que es el amor por la tierra y que es de ella de donde nace la fuerza que nos nutre para seguir adelante.

Seguimos, mismo en horas adversas, cuando la vida te hace ver a los justos y por otro lado a quienes por intereses mezquinos nos quitan la tierra, el agua, la vida. En el presente, somos Caimanes, isleños de Pascua Rapa Nui, Mapuche, libertarios, hombres justos encarcelados y torturados, y enemigos del poder que nos somete en común por un estado chileno mal hecho, indolente, falso, mezquino.

Hoy Martes 7 de diciembre la empresa Minera los Pelambres y El Gobierno de Chile nos han dejado en un difícil trance en las puertas de la muerte, y a la traición de los mismos lacayos y serviles del dinero que en los últimos 36 años han renunciado a la soberanía de los recursos naturales de este país, los mismos que traicionaron al pueblo de Chile en su lucha por recuperar la democracia. Nosotros hombres y mujeres de lucha nacidos, en El Mauro y Caimanes consientes hemos llevamos la huelga de hambre por los 1600 habitantes de un pueblo con una historia y un presente en donde la irrupción del progreso prometido significo la división de nuestra comunidad.

Sera la unidad de los pueblos la que inaugure los nuevos tiempos , en donde los hombres y mujeres identificándose uno solo con la madre tierra darán la lucha por la libertad, libres de las cadenas de la opresión por quienes para ellos somos cifras molestas de un modelo económico depredador.

Tengan todas y todos nuestros hermanos que solidarizan el newen que nutre la lucha de los pueblos.

Libertad para los presos políticos mapuches

Justa dignidad para el pueblo Rapa Nui

Verdad para los luchadores libertarios

Justicia para los desplazados de El Mauro

Agua y ambiente libre de contaminación para Caimanes

8 Huelguistas de Hambre

Comuneros de Caimanes

Cristian Flores Tapia

Vocero

Comité de la Comunidad de Caimanes y Valle de Pupío

Txilek isiltzen dituenak – Las realidades que Chile calla

Posted in Ekonomia, Garapena, Gizartea, Komunikabideak with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 2010/11/29 by aselluzarraga

Honakoa Mapuexpress-etik hartutakoa da. Aspaldiko kontua bada ere, jendea gose greba luzean badago ere, ez duzue ezer entzungo ohiko komunikabideetan. Hau ez da telebistan saltzeko ikuskizuna, ez da salbamendu arrakastatsua, ez da reallity showa, errealitatea baino. Elkartasuna eta indarra Caimaneseko jende guztiari.

Os pongo una información tomada de Mapuexpress. Aunque es un tema que lleva ya tiempo, aunque la gente lleva una larga huelga de hambre, en los medios de comunicación habituales no escucharéis nada. Esto no es un espectáculo que puede vender en televisión, no es un salvamento exitoso, no es un reallity show, sino la realidad. Solidaridad y fuerza para toda la gente en Caimanes.

VIDEO: Conflicto Luksic Minera Pelambres en los Caimanes y Huelga de Hambre

INFORMACIÓN RELACIONADA

19 November, 2010 / Conflicto Luksic por Minera los Pelambres y la Huelga de Hambre de pobladores en los Caimanes / Siguen las movilizaciones y la solidaridad en el marco de la Huelga de Hambre (lleva 54 días) de pobladores del lugar los Caimanes en rechazo y en alerta frente a los riesgos e impactos a estos territorios de la Minera los Pelambres, del grupo Luksic, uno de los principales grupos económicos de Chile, quienes pretenden imponer un relave. / Gobierno empresarial sigue sin atender las demandas./ leer mas aquí.»» http://www.mapuexpress.net/?act=news&id=6252

Pelambres y Castilla: Momentos cruciales para la resistencia contra mega proyectos / Leer Más: http://www.mapuexpress.net/?act=publications&id=4435

Lo que devela la huelga de hambre de caimanes: El exterminio de poblados y de fértiles valles nortinos a manos de la minería / Leer Más: http://www.mapuexpress.net/?act=news&id=6237

Drama en Caimanes: Pobladores cumplen 42 días de huelga de hambre y aseguran que están dispuestos a dar la vida / Leer Más: http://www.mapuexpress.net/?act=news&id=6213

Denuncian Nuevo derrame de relaves de Minera los Pelambres en Choapa. / Leer Más: http://www.mapuexpress.net/index.php?act=news&id=5483&PHPSESSID=wapfrlgtw

Digna Choapa resiste contra Minera Los Pelambres / Leer Más: http://www.albatv.org/Chile-Digna-Choapa-resiste-contra.html

LUKSIC con su Minera los Pelambres contamina el Rio Choapa. Pobladores en Pie de guerra contra Poder fáctico. / Leer Más: http://www.mapuexpress.net/?act=news&id=4448&PHPSESSID=

Garapenkeriaren aurkako ahotsa ixil ez dadin (edo ixilarazi ez dezaten)

Posted in Anarkismoa, Ekonomia, Euskal Herria, Garapena, Gizartea, Komunikabideak, Politika with tags , , , , , , , , , on 2010/11/12 by aselluzarraga

Hemen uzten dizuet Mondraberrin zabaldutako albistea. Informazioa ukatzen badigute, geuk sortu behar ditugu bide irudimentsuak. Eta indarkeria, nahi badute, haiek, haren monopolioa dutenek, jar dezaten…

AHTaren aur kako pankarta erraldoia eskegi dute Portaloian

300.2 (id: 7982481)

Ezezagun talde bate k AHTaren aurkako ekimena eraman du aurrera herriko erdialdean, Portaloian. Eskailera batez lagunduta, ekintzaile bi atearen goiko aldera igo eta pankarta bat eskegi dute bertatik.

Mondraberri- 2010/11/11

Ezezagun talde batek Abiadura Handiko Trenaren aurkako ekimena egin du beste behin ere herriko erdigunean. Arratsaldeko 20:00ak inguru, ezezagun batzuk, kamisetetan AHTaren aurkako lemak eta aurpegia maskara eta bizarrez estalita zeukatela Portaloian agertu dira eta panfletoak banatu dituzte herritarren artean.

Ostegunetan herriko zenbait tabernatan izaten den Pintxo Potea dela eta, jende ugari zebilen kalean eta hauen, eta kasualitatez Portaloitik pasatzen ziren herritarren begiradak eurenganatu dituzte momentu horretan ekintzaileek. Hala, ezezagun taldeak eskailera luze bat Portaloiko atean jarri eta hauetako bi gora igo dira Guztiok gara katetuak, mugitu gaitezen denok. AHTrik ez! lema idatzita zeukan pankarta atetik eskegitzeko. Jarraian zuzi bi piztu dituzte ekintza sinboliko honetan.

Zenbait herritarrek protesta honekiko adostasuna erakutsi dute txaloka.

Pankarta eskegi ostean, desagertu egin da ekintzaile taldea.

Jarraian idatzita daukazue ekintzaileek banatu dituzten panfletoek idatzita zekartena:

GUZTIOK GARA KALTETUAK. HERRIAK DU HITZA. AHTrik EZ!!!

Hemen gaude beste behin ere. AHTak eragiten digun kezka lau haizetara zabaltzeko asmoz. Urteak dira elite ekonomiko eta politiko murritz batek, gure etorkizuna beraien nahira planifikatzeko erabakia hartu zuela, eta horretan ari dira. Sekula ezagutu gabeko makroproiektu suntsitzaile bat egiten: Abiadura Handiko Trena.

Jada begi bistakoak dira munstro horrek eragindako kalteak. Dena dela, aurrerantzean sortuko dituen kalteen dimentsioa, oraindik orain, imagina ezina da. Lurraren suntsiketaz gain, arlo ekonomiko, sozial eta kulturalean ere izugarrizko eragina izango du.

Agintarien arduragabekeria izugarria da. Krisiaz (berau sufritu gabe) mintzo diren horiek, 10.000.000.000 € xahutu nahi dituzte euskal herritarron poltsikotik AHTa egiteko. Dirutza. Europatik ere dirua murriztu dute eta konstruktoreek obren zati handiak bertan behera utzi dituzte, diru faltan direlako.

Inongo ardurarik erakusten ez duten agintari ustelak ditugu, aurrerapenaren izenean, gure diruaz nahi dutena egiten dutenak. Beraien patrikak beteaz eta herritarren gehiengoarenak hustuaz mintzo dira aurrerapenaz. Korrupzioak ateak zabalik ditu herri honetan, eta bide horietan sakontzen dabiltza AHTaren abiadura berdinean.

Tren hau ez dabiltza zuretzat egiten ari. Zure diruaz bai, baina ez zuretzat. Gutxi batzuek soilik izango dute honen erabilpenerako aukera. Izan geltokien eskasiagatik edo prezioagatik. Gainera, merkantzien garraiorako ere ez du balio.

Proiektu honenganako aurkakotasuna ehuneko handi batekoa da. Ziur izan guztiok mugituz gero geldituko dugula. Ez zaitez ixildu. Herriak du azken hitza. AHTrik Ez!!!

ETA GAINERA…

ASIER AGIRRE ARAMAIOKO ALKATEA, HERRIAREN AHOTSA ENTZUTEAGATIK, 7 URTEKO INHABILITAZIORA ZIGORTU DUTE.

GURE BESARKADARIK BEROENA ASIERRENTZAT.

HERRIAK DU AZKEN HITZA, AHT GELDITU!!

595.3 (id: 8128600)

Etsaia ate joka

Posted in Anarkismoa, Ekonomia, Garapena, Gizartea with tags , , , , , , , on 2010/03/30 by aselluzarraga

Hemen dago gure ingurunearen etsaia berri eta suntsitzailearen aurpegi berria. Nik, behintzat, GU EZ esan diot dagoeneko. Zer saldu nahi digute? Noren interesean? Aspaldi idatzi nuen proiektu horri buruz hemen eta inguruan bizi zaretenoi dagokizue aberrazio berri hau ez gauzatzeko urratsak ematea… Urdaibai salba dezagun! Geldiaraz dezagun garapenkeria garaiz gauden bitartean. Lurra ez dago salgai!

Oharra: Informazioa zabaltzeko eta erantzunak bideratzeko lehen bideak badaude martxan, behintzat, Urdaibaietz eta Zain dezagun Urdaibai webguneetan.

Guggenheim berriari ez

Posted in Anarkismoa, Euskal Herria, Garapena, Politika with tags , , , , , , , on 2009/10/12 by aselluzarraga

Garapen gose basatiak itsututa bizi gara herri puta honetan, argi dago. Oraindik ileak lazten dizkit Bizkaiko Foru Aldundiaren asmo handinahi izugarriak. Era berean lazten dizkit ETBk kontua aurkezteko darabilen arinkeriak. Lekuaren ederra, lasaitasuna… aipatu eta horrek guztiak desagertzeko daukan arriskuari bizkarra eman? Jakina, iritziak agertzeko orduan ez da kasualitatea izango guztiz alde daudenak edo aurka oso gogor agertzera ausartzen ez direnak hautatzea…

Zer izango da hurrena? Turista oldeak erosoago iristeko autobidea irekitzea Bilbotik Sukarrietara? Turistentzako ontzi dotoreak ugaltzea eta haiei bidaia errazago egiteko itsasadarraren ibilbide naturala hankaz gora uztea?

Badakigu norantz goazen? Pentsatu dugu zer etorkizun nahi dugun? Aukera ematen zaigu zer nahi dugun amesteko ere? Politikari orojakileek erabaki dute gure ordez, batzuek horretarako eman bide diete bozka, ezta? Eta betiko moduan, gizartearen bizkar, iritzirik jaso barik, eztabaida irekiari aukera eman barik. Horretarako ez da ez kontsultarik egingo. Badaezpada ere.

Erabat babestuta omen dagoen natura honen geroa dago kolokan…

BAP!!en aspaldiko kanta hartan legez, oraingoan honakoa abestu beharko dugu: tturrukuttukuttu Urdaibai ez ikutu, ttarrakattakatta Guggenheim a la kaka…

(2008-7-16)

Berba bi AHTz eta gure herri sakratu honen garapen jasangarriaz

Posted in Ekonomia, Garapena, Gizartea with tags , , on 2009/10/12 by aselluzarraga

Popatik hartzera.

(2006-12-2)