Archive for the Liburuak Category

Aurkezpena Bilbon – Presentación en Bilbao: “Los buenos no usan paraguas”

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Gizartea, Jatorrizko herriak - Pueblos originarios, Komunikabideak, Kultura, Liburuak, Literatura, Politika with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 2014/06/20 by aselluzarraga

portada- los buenos no usan paraguas

 

Txilen pairatu zuen polizia-muntaiari buruz idatzi du Aselek liburu honetan eta egin zitzaion epaiketa-antzezpena dokumentatu du bertan. Halaber, Atlantikoaren alde bietan izandako elkartasun adierazpenak ere deskribatu ditu.

Aselek bideokonferentziaz aurkeztuko du liburua Argentinatik ekainaren 26an, ostegunarekin, 19:00etan DDTren lokalean (Marzana kaia 5, Bilbo Zarra)

Asel escribe en este libro sobre el montaje policial que sufrió en Chile y documenta el jucio-farsa del que fue objeto.  También están descritas las muestras de solidaridad que tuvo a ambos lados del Atlántico.

Asel presentará el libro por videoconferencia desde Argentina el Jueves 26 de Junio a las 19:00 en el local de DDT (Muelle de Marzana 5, Bilbao La Vieja).

Aunque el Estado Chileno lo expulsó del país, Asel Luzarraga presentará su libro en Casa Volnitza

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Gizartea, Komunikabideak, Kultura, Liburuak, Literatura, Politika with tags , , , , , on 2013/10/02 by aselluzarraga

los_buenoss

Queridos amigos y amigas, compañeras y compañeros,

Como Productora de Comunicación Social, tenemos el placer de invitarlxs a la presentación del libro Los buenos no usan paraguas (Desmontando un montaje; desnudando al Estado) que tendrá lugar el próximo martes 8 de octubre a las 19hs en la casa Volnitza.

http://vimeo.com/productora/los-buenos

 En dicho evento podremos escuchar al autor contándonos detalles sobre el proceso de escritura de este ensayo y sobre los hechos e ideas plasmados en él. Contaremos también con la presencia del abogado Jaime Madariaga, que detallará el proceso judicial narrado en el libro y el momento en qué éste se encuentra actualmente a nivel internacional. Por otro lado, el historiador Víctor Muñoz situará el caso en el contexto de la histórica práctica de persecución y expulsión de extranjerxs adscritxs a ideologías consideradas subversivas por parte de los diversos gobiernos chilenos. Tendremos también la presencia de algunxs integrantes de la editorial Quimantu, quienes hicieron posible la publicación de este libro. Finalmente, el turno quedará abierto para aquellas personas que quieran participar con sus aportes y preguntas.


Por tratarse de una actividad publica, la presentación está abierta a toda persona o colectivo, aunque será necesaria la acreditación de aquellas que acudan con la intención de cubrir el evento en nombre de algún medio de comunicación. 

La acreditación debe realizarse al correo: productoradecomunicacionsocial@gmail.com

Reciban un afectuoso saludo de la Productora de Comunicación Social

Sinopsis del libro:

El 31 de diciembre de 2009, en medio de una mediática operación policial, era detenido en Padre las Casas (La Araucanía, Wallmapu), el escritor vasco Asel Luzarraga, sindicado como sospechoso de la colocación de cuatro artefactos explosivos. Sin embargo, el propio informe de la inteligencia policial de Carabineros apuntaba a la verdadera causa de tal operación, desatada en medio de la campaña a la presidencia chilena: estar realizando actividades de connotación pública y, aunque suene a un discurso de otras épocas, estar introduciendo ideas foráneas en la juventud chilena. A través de las páginas de este libro es ahora el propio Asel Luzarraga quien da minuciosa cuenta de los detalles del montaje policial y mediático en que se vio envuelto y desentraña los mecanismos que el Estado tiene en las llamadas democracias modernas para neutralizar cualquier atisbo de disidencia. Un material que pretende aportar a las luchas anti-represivas en Chile y en el mundo.

Productora de Comunicación Social.
Videorevista  Sin[A]psis

www.comunicandoacción.org

“Comunicando Acción en la Construcción del Movimiento Social”

Contacto:
Productoradecomunicacionsocial@gmail.com

Sinapsis la Video Revista – Página de facebook: www.facebook.com/VideoRevistaSinapsis

“Los buenos no usan paraguas” en “Yo me libro”

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Gizartea, Jatorrizko herriak - Pueblos originarios, Komunikabideak, Kultura, Liburuak, Literatura, Politika with tags , , , , , , on 2013/08/30 by aselluzarraga

los_buenoss2011n Gezurra odoletan eleberria argitaratu nuen, Txalapartaren eskutik, euskal irakurleei fikzioaren bidez Araukanian bizi den errepresio egoeraren berri emateko. Orain, ordea, Txilen eta gazteleraz Los buenos no usan paraguas. Desmontando un montaje, desnudando al Estado kaleratuko da, Quimantu-ren eskutik. Liburu bien bidez, batez ere bigarren honi dagokionez, eskerrak eman nahi dizkiet une latz haietan elkartasuna eta laguntza hainbeste modutan helarazi zizkidaten guztiei. Laster Euskal Herrian ere egongo da liburua, Hagin argitaletxe antiautoritarioaren eskutik, gazteleraz han ere. Barkatuko didazue euskaldunok salbuespen txiki hau…

En 2011 publicaba en Euskal Herria y en euskera la novela Gezurra odoletan (La mentira en la sangre) de la mano de Txalaparta, para hacer llegar al lectorado euskaldun, a través de la ficción, la realidad represiva que se vive en la Araucanía. Ahora, en Chile y en castellano, se publica, de la mano de Quimantú, Los buenos no usan paraguas. Desmontando un montaje, desnudando al Estado. A través de estas dos obras, y en especial de esta última, quiero expresar mi agradecimiento a todas las personas, colectivos, medios… que de una manera o de otra me hicieron llegar su solidaridad y su apoyo. Asimismo, podremos seguir observando si la actitud mayoritaria de los medios oficiales chilenos sigue siendo el silencio. Pronto esta obra estará también disponible en Euskal Herria, de la mano de la editorial antiautoritaria Hagin. De momento, dejo aquí lo que podría ser la sinopsis del libro y la información sobre el evento en que Quimantú lo lanzará este sábado 31 de agosto en Santiago, junto a otras obras de su catálogo, en una actividad hecha a pulso en defensa de los derechos humanos y en especial de los pueblos indígenas. Aunque la efectividad de aquella operación me impide estar de cuerpo presente en el evento, restringido como tengo el acceso a ese pedacito alargado de tierra entre el océano y la cordillera, de alguna manera allí estaré.

Sinopsis:

El 31 de diciembre de 2009, en medio de una mediática operación policial, era detenido en Padre las Casas (La Araucanía, Wallmapu), el escritor vasco Asel Luzarraga, sindicado como sospechoso de la colocación de cuatro artefactos explosivos. Sin embargo, el propio informe de la inteligencia policial de Carabineros apuntaba a la verdadera causa de tal operación, desatada en medio de la campaña a la presidencia chilena: estar realizando actividades de connotación pública y, aunque suene a un discurso de otras épocas, estar introduciendo ideas foráneas en la juventud chilena. Efectivamente, Asel Luzarraga llevaba nueve meses viviendo en la región y durante ese tiempo había escrito en su blog algunos textos en defensa de los derechos del pueblo mapuche y había participado en actividades de corte anarquista, y eran extractos de sus artículos y su presencia física en el lugar en el que un grupo de jóvenes llevó a cabo una serie de murales anticarcelarios las terribles pruebas que fueron aportadas como definitivas para considerarlo autor de bombazos. Gracias a este kafkiano informe, Carabineros pudo allanar su domicilio y colocar las pruebas ad-hoc: una bolsa con un extintor vacío, un par de mechas y unos pocos gramos de pólvora, que servirían a la postre para la acusación definitiva, una vez olvidada para siempre su posible vinculación con los atentados explosivos: tenencia de partes o piezas para la fabricación de bombas.

Inmediatamente se desató una gran ola de solidaridad en Euskal Herria (País Vasco), Wallmapu, Chile y otras regiones del mundo, como Argentina o Uruguay, y personalidades y organizaciones vinculadas a la defensa de los derechos humanos, como el Observatorio Ciudadano chileno, el Premio Nobel de la Paz Adolfo Pérez Esquivel o el PEN Internacional (siendo Asel en aquellos momentos miembro de la junta directiva del PEN vasco), se involucraron ampliando la dimensión internacional del montaje político-policial.

Terminado el proceso con una condena simbólica que permitió la expulsión de Asel Luzarraga de territorio chileno, el caso, aún abierto por la demanda interpuesta contra el Estado chileno ante la Comisión Interamericana de Derechos Humanos, llega ahora narrado por la propia víctima, en una obra mezcla de crónica periodística, relato vivencial y ensayo político, para situar el caso como uno más de los tantos que se producen a diario en todo el mundo, y deconstruir el actuar represivo coordinado de todas las patas que conforman el Estado, con especial referencia a la labor servil de los medios de comunicación y al trabajo deshumanizador de las cárceles, así como para homenajear y agradecer a todas aquellas personas que demostraron con hechos y con palabras la importancia de la solidaridad, del apoyo mutuo y de la difusión ante el cerco comunicacional habitual. Todo ello acompañado por las pruebas audiovisuales que no dejan duda sobre la actuación policial en la construcción de un montaje de estas características. Un llamado a la reflexión, a la denuncia y a la acción.

Yo me libro 2013

“Yo me Libro… con Des-Control Comunitario

Fecha: Sábado 31 de agosto
Lugar: Plaza Bogotá , Ñuble con Lira
Horario: 11:00 – 19:00 hrs.

En un Chile que ha mercantilizado los espacios culturales y que su política en esta área se reduce a la disputa por pequeños fondos concursables y que además tiene el impuesto al libro más alto del mundo (19%) se hace urgente abrir cada vez más espacios que rompan con la lógica del consumo desechable e individualista.

Es por ello que el sábado 31 de agosto se realizará la 7ma versión del “Yo Me Libro” actividad pública y gratuita que es organizada por la Editorial Quimantú en conjunto con diversas organizaciones sociales. Este año las consignas son “Yo Me Libro… con Des-Control Comunitario” haciendo alusión a la necesaria movilización de las comunidades en la toma de sus decisiones y el ejercer desde la práctica su soberanía.

La otra consigna es “Yo Me Libro…No tengo Elección” que busca marcar una clara distancia de la política representativa que ha proyectado y profundizado el legado de la dictadura por más de 20 años. Es por ello que la apuesta es a la construcción desde el territorio, los barrios, las poblaciones y la feria de este año se traslada hacia una sector histórico de Santiago: La Plaza Bogotá del Barrio Matta Sur, ubicada en las intersecciones de Lira con Ñuble.

El centro de este evento será el compartir colectivamente en torno a la lectura. Durante la jornada se desarrollarán seis mesas temáticas que en su mayoría presentarán un libro. Dentro de las mesas se encuentran: Agua y Extractivismo, Feminismo, Literatura y Derechos Humanos, Cuentos Latinoamericanos, Cooperativismo, Control Comunitario: experiencias en el ámbito de la educación y vivienda.

Dentro de los libros que se lanzarán en esta jornada se encuentran: “Feminismo desde Abya Yala, Ideas y Proposiciones de las mujeres de 607 pueblos en Nuestra América” de Francesca Gargallo Celentani; Habaneros: Breve Antología de Cuentos de Escritores Latinoamericanos; Los Buenos no Usan Paraguas (Desmontando un montaje, desnudando al Estado) de Asel Luzarraga, entre otros.

Además de la presentación de los libros habrá un gran pasacalle con el que se dará inicio a la feria, también se realizarán talleres con niños y la presentación artística de bandas en vivo. Esta actividad es posible gracias al apoyo colectivo de diferentes organizaciones sociales que trabajan basadas en el apoyo mutuo y el trabajo voluntario. Sólo queda que se sumen a participar porque “si tú te libras…yo me libro”.

Yo me libro programa

2084

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Gizartea, Komunikabideak, Kultura, Liburuak, Literatura, Oroimen historikoa, Politika with tags , , , , , , , , , , on 2013/06/16 by aselluzarraga

Ez, Felix Rodrigo Mora ez zen inoiz izan, ez dugu sekula argitaratu, zabaldu edo saldu izen hori daukan inoren libururik. Ez dugu inoiz entzun horrelako izenik. Non diozu entzun duzula???

No, Felix Rodrigo Mora jamás existió, nunca hemos publicado, difundido o vendido ningún libro de alguien con ese nombre. Nunca hemos escuchado un nombre así. ¿¿Dónde dices que lo has escuchado??

Sexu hipokrisiaren zentsura – La censura de la hipocresía sexual

Posted in Errepresioa, Euskal Herria, Komunikabideak, Kultura, Liburuak, Literatura, Sexualitatea with tags , , , , , , , , , on 2012/01/30 by aselluzarraga

Tafallan, 2012ko urtarrilaren 30ean

TXALAPARTAREN PRENTSA-OHARRA

Prentsa ohar honen bidez, iritzi publikoari jakinarazi nahi diogu Facebookek Txalapartak webgune horretan daukan orrialdetik Itziar Zigaren Sexual Herria liburuaren azala kendu duela, dirudienez, enpresa horren arauak hausten dituelako. Zoritxarrez, ez da zentsura mota hau jasaten dugun lehen aldia: antzeko zerbait gertatu zitzaigun Diana J. Torresen Pornoterrorismo liburuaren aurkezpenaren bideoarekin. Duela bederatzi hilabete Youtubetik kendu zuten antzeko arrazoiak argudiatuz. Aipatu bi kasuetan, soil-soilik emakumezkoen titiak daude ikusgai. Berriz ere publikoki moralkeri faltsu hau eta sexuzentsura honek eta, oro har, edozein zentsurak dakarten adierazpen askatasunaren kontrako erasoa salatu nahi ditugu. Interneten edo edozein komunikabidetan gizonezkoen bularrak, hilketak, erasoak, gizaki edo animalien sarraskiak edota gu eta gure morala “zaintzen” dituen sistemak sortzen duen gosearen irudi moralgabeak ikus ditzakegu. Emakume baten bular biluzia erakusten duen liburu baten azala, ordea, zentsuratu egiten dute.

Gertakari honen aurrean, gizartean nagusi den moral sexista eta heteronormatiboa salatu nahi dugu. Hau zen, hain zuzen ere, Pornoterrorismo edota Sexual Herria bezalako liburuekin eraitsi nahi genuena. Argi dago borroka honek gudu-zelai ugari dauzkala eta, batez ere, irabazteke dagoela. Horregatik, gizarteari eskatu nahi diogu eraso neokontserbadore hauek borrokatu eta sala eta ditzan.

 

Tafalla, 30 de enero de 2012

NOTA DE PRENSA DE TXALAPARTA

Mediante esta nota de prensa, deseamos comunicar a la opinión pública que Facebook ha decidido retirar de la página que Txalaparta tiene en dicho sitio web la portada del libro Sexual Herria, de Itziar Ziga, porque, al parecer, incumple las normas de dicha empresa. Desgraciadamente, no es la primera vez que sufrimos este tipo de censura; cabe destacar que algo similar nos ocurrió con el video de la presentación del libro Pornoterrorismo, de Diana J. Torres, que fue retirado hace nueve meses de Youtube aduciendo razones similares. En ambos casos, lo único que se muestran son unos pechos de mujer. Al igual que hicimos entonces, volvemos a denunciar públicamente la falsa moralina y el ataque a la libertad de expresión que supone esta censura sexual y, en general, cualquier tipo de censura. Podemos contemplar en Internet o en cualquier medio de comunicación, torsos desnudos de hombres, ejecuciones, agresiones y fuerza bruta, matanzas de seres humanos o animales, imágenes inmorales e indecentes del hambre que ocasiona ese mismo sistema que “vela” por nosotros, por nuestra moralidad. Sin embargo, se censura la portada de un libro que muestra el pecho desnudo de una mujer.

Ante estos hechos, queremos denunciar la moral sexista y heteronormativa que impera en nuestra sociedad y que, precisamente, queremos combatir mediante libros como Pornoterrorismo o Sexual Herria. Está claro que esta lucha tiene muchos campos de batalla y, sobre todo, que está todavía por ganar. Por todo ello, hacemos un llamamiento a la sociedad a denunciar y combatir este tipo de ataques de índole neoconservadora.

Aurkezpena: Gezurra odoletan

Posted in Liburuak, Literatura with tags , , , on 2011/11/29 by aselluzarraga
LIBURU AURKEZPENA
GEZURRA ODOLETAN
Abenduaren 2an, ostiralean, 11:30ean
Bilboko Gatazka gunean
(Ronda k. 12. Tel. 94 479 01 20)
ASEL LUZARRAGA
(idazlea)

TXALAPARTA
 

Internet bidez ezagutu duen Vero gaztearekin elkartzera joan da Jon Euskal Herritik Temukora. Oharkabean ia, neskaren lagun anarkisten bidez, maputxeek beren lurraren alde daramaten borrokan nahasten joango da eta, xalotasunez, blog batean idatziko ditu bere zalantza, irudipen eta kezka guztiak. Ez da konturatzen Txileko botereak bere inguruan anbizioaren eta errepresioaren amarauna josten daudela eta, erortzean, haren gezurrak ere jausiko direla.

Asel Luzarragak 2009an Txilen pairatu zuen polizia-muntaiaren arrasto nabaria dauka nobela honek, mamian eta azalean. Orduan pairatu zituen gezurrek bultzatu dute idazlea pertsonaia hauen egia idaztera.

Agur bero bat

Ikatza Liburugunea, gune politiko berria Hernanin – nuevo espacio político en Hernani

Posted in Anarkismoa, Euskal Herria, Gizartea, Kultura, Liburuak, Literatura, Politika with tags , , , , , , , , , , , , , on 2011/01/26 by aselluzarraga

EUSK.

Ikatza Liburugunea, gune politiko berria Hernanin.
Liburutegi politiko soziala-Bidioteka-Artxibo dokumentala-Banaketak

IREKIERA
Urtarrilak 28, 20:30etatik aurrera…
Ikatza Liburuguneak bere ateak zabalduko ditu!
Pintxo eta edariez gain.
Bazkide egiteko aukera izango duzu!

ZER DA IKATZA?
Ikatza, Hernaniko Zapa kalean aurki dezakegun liburugune politiko-soziala dugu.
Ezagutzaren arloan dagoen monopolioaren aurrean pentsaera eta jarrera kritikoa sustatzea helburu duen gune bat da, non esparru ezberdinetako edukietaz horniturik dauden liburuak, aldizkariak, egunkariak eta abar aurki daitezkeen. Gizarte eraldaketarako beharrezkotzat jotzen dugun tresna bat da, bertan elkartzea, eztabaidatzea, elkartrukatzea, autoformatzea… SORTZEA posible eginez.
Pentsaera bakarrarekin, instituzioekin, konbentzionalismoekin eta sasiobjetibotasunarekin apurtzeko saiakera bat da. Ikatzak, modu autogestionatu batetan, bizi garen munduaren analisi kritiko bat egitea, alternatibak eraiki eta zabaltzea, eta aukera hau denon esku jartzea du helburu.

ZER ESKAINTZEN DU IKATZAK?
Soziologia, historia, psikologia, nazio gatazka, feminismoak, ekologismoa, langile borroka, anarkismoa, komunismoa, etab-i buruzko edukiak aurkituko dituzu bertan, mailegu bidez etxera eraman ahal izango dituzularik.
Honez gain, ekimen ezberdinak (hitzaldiak, tailerrak, kanpainak…) burutuko dira bertan, buruari eragitera eramango gaituztenak. Zure parte hartzea beharrezkoa dugu, ANIMATU ETA AGERTU ZAITEZ!

PRESO BAT, LIBURU BAT
Horrela du izena Ikatzatik ateratako lehen ekimenak.
Gure helburua proiektu hau herriko jende guztiari helaraztea denez eta Hernaniko preso politikoak, urrun egonda ere, herritarrak direnez, haiengana gerturatzea nahi izan dugu, liburugunea espetxeetara trasladatuz, presoei erabiltzaile izateko aukera emanez.

CAST.

Nuevo espacio político en Hernani, Ikatza Liburugunea
Biblioteca política y social-Videoteca-Archivo documental-Distribuidora

INAUGURACIÓN
28 de Enero a partir de las 20:30…
Ikatza Liburugunea abre sus puertas!
Tendrás la opción de hacerte socio del espacio!
Habrá pinchos y bebida

QUE ES IKATZA?
Ikatza, es una biblioteca político-social situada en la calle Zapa nº 6 de Hernani.
Un espacio que tiene el objetivo de fomentar el pensamiento y la actitud critica frente al monopolio existente en torno al conocimiento, donde podemos encontrar libros de diversa temática, publicaciones, periódicos, así como un extenso archivo documental. Ikatza es una herramienta que consideramos necesaria para la transformación social, haciendo posible el encuentro, el debate, el intercambio, la autoformación, etc., una herramienta de contrapoder.
Es un intento de romper con el pensamiento único, con las instituciones, con el convencionalismo, y con la pseudosubjetividad. El fin de Ikatza, será realizar un análisis critico del mundo que nos rodea, crear alternativas, difundirlas y colectivizarlas, todo ello de forma autogestionada.

QUE HAY EN IKATZA?
Podrás encontrar libros de diversa temática, como por ejemplo, sociología, historia, psicología, conflicto nacional, feminismos, ecologismo radical, lucha obrera, anarquismo, comunismo, etc., que se podrán sacar de la biblioteca mediante préstamo.
También contiene un extenso archivo documental donde se encuentran centenares de publicaciones, periódicos, panfletos, pegatinas, octavillas, etc. de distintas luchas así como varias hemerotecas.
Ademas de todo ello, se llevaran a cabo diferentes iniciativas (charlas, talleres, campañas,…), las cuales nos llevarán a reflexionar. Tu participación es necesaria. Animate!

“PRESO BAT, LIBURU BAT!”
Así se llama la primera iniciativa de Ikatza. Siendo nuestro objetivo hacer llegar este proyecto a toda la gente del pueblo y siendo conscientes de que muchas personas se encuentran encarcelados, hemos querido acercarnos hasta ellas, trasladando la biblioteca a las cárceles, y que los propios presos puedan ser usuarios de ésta.


¡¡Urgente Difundir!! Comunicado Feria Propagación: Feria De Difusión y Propaganda Anarquista y Antiautoritaria

Posted in Anarkismoa, Errepresioa, Liburuak, Literatura with tags , , , on 2010/06/25 by aselluzarraga

¡¡Urgente Difundir!! Comunicado Feria Propagación: « Feria De Difusión y Propaganda Anarquista y Antiautoritaria.

Bakunin, Marx eta Engels

Posted in Anarkismoa, Liburuak with tags , , , , , , , on 2009/11/07 by aselluzarraga

Sozialismoaren ildo nagusietako bi markatu zituzten liburu bi irakurri berri ditut. Egileak Bakunin, alde batetik, eta Marx eta Engels, bestetik, dauzkagu, Langileen Nazioarteko Elkartearen (I. Internazionala) hiru sortzaile nagusiak eta, I. Internazionala deseginda geratu arte, haren motore nagusiak eta etengabeko eztabaidan bizi izan ziren nortasun grinatsu eta indartsuak.

Errusiarra jatorriz aristokrata, alemanak jatorriz burgesak, munduko langileak askatzeko bidean eman zituzten euren urterik onenak, hirurek eman ere, baina bide horretan hautatutako bideak, Internazionalean bat egin arren (ez girorik adiskidetsuenean), erabat desberdinak ziren. Arrazoi nagusia, autoritatearen erabilera eta Estatuaren eginkizuna.

Haien botereari eta Estatuari buruzko kontzeptuak zein kontrakoak ziren ikusteko adibiderik onenetakoak Bakuninen Jainkoa eta Estatua eta Marx eta Engelesen Alderdi Komunistaren Manifestua liburuak izan daitezke. Edukiari ez ezik, ideiak garatzeko eta adierazteko estiloari dagokienez ere aldea izugarria da.

Egingo dudan alderaketa, jakina, guztiz subjektiboa da, eta bietatik atera dudan ondorioa, aurretik joan dadila, nire anarkismoa berrestea izan da, horretan ez diot inori ziria sartu nahi.

Has gaitezen alderdirik subjektiboenetatik, hots, estilotik. Bakunin irakurtzen hasi, eta igartzen zaion lehen ezaugarria, idazle anarkista gehienei igarri diedana, grina, pasioa da. Berbak ondo hausnartutakoak badira ere, bihotzetik, barren-barrenetik irtendako sentimenduak gordetzen direla agerikoa da. Hori izan daiteke Bakuninek liburuak bukatzeke uzteko arrazoietako bat. Diotenez, artikulua edo gutuna izango zena idazten hasi, eta halako batean liburu bihurtzen zitzaion hasierako asmoa. Beti ertzean bizi zen, eta aldez aurretiko planei baino gehiago, momentuko bultzadari jarraitzen ei zion. Hori ere antzematen zaie liburuko atal gehienei. Hala ere, zehatz eta argi iristen da adierazi nahi duen kontzeptura. Marx eta Engelsen estiloa hotzagoa da (alemanagoa, esango du baten batek), zientifikoagoa. Idatzitakoan hasierako eskema edo asmo jakin bati lotzen zaizkiola nabaritzen da. Horretan kutsu dogmatikoagoa ere suma daiteke. Jakina, Manifestua Alderdi Komunistak eskatutako lana da, Alderdiaren agiria izango zen, eta horrek ere eragina izan bide zuen. Baina hoztasun zientifiko hori Marxen beste liburuetan ere sentitu dut, Kapitala liburuan bai, behintzat. Agian horregatik dira egokiagoak burua hotzago jardutea gogoko dutenentzat. Ni pasioak mugiarazten nau gehiago.

Edukiari dagokionez, liburuak erabat desberdinak dira. Bakuninen lanaren helburu nagusia jainkoaren gezurra agerian uztea eta jainkoaren, autoritatearen eta batez ere Estatuaren arteko lotura historikoa erakustea. Horretan erlijioen mamian, funtsean sartzen da, eta, nire ustez, behintzat, ezin hobeto asmatzen du jainkoaren ideiaren jatorria, bilakaera eta batez ere atzean ezkutatzen duen asmakizuna azaltzen. Gauza bera egiten du Estatuari buruz, eta orrietan aurrera egin ahala argi uzten du bere mezua: jainkoa eta Estatua esklabutzaren, morrontzaren sorburua dira. Gizakiek sortu, asmatu, eta ondoren gizakia bera jarri zen haien esanetara, otzan. Estatua, gainera, gutxiengoaren pribilegioei eusteko tresna baino ez da. Esan behar da, zientziari buruz ere ez daukala iritzi askoz hobea, alderdi bati dagokionez behintzat: zientzia egia bakartzat badu ere, dioenez gizakien zientzia beti izango da bukatu gabea, beti izango da askoz gehiago ez dakiguna dakiguna baino; beraz, zientzialariak ezin dira sekula izan gizartea “gidatuko” dutenak, despotismorik krudelena litzatekeelako dakiten apurra absolututzat hartu eta euren zientziaren mende jartzea gizarte osoa. Onartzen duen autoritate bakarra norberak askatasunez onartutakoa da, guztiz partziala: zapatak egiteko, zapatariarena, zubiak egiteko, ingeniari edo arkitektoarena, gaizoa osatzeko medikuarena… Gauza bati buruz autoritatea denak besteen autoritatea onartzen du beste arloei buruz, hots, txandakako autoritatea, norberak askatasunez onartua, labur esanda.  Lerroetan Internazionalaren asmoen eta gorabeheren berri ere ematen du, batez ere Ginebrako kongresuan eztabaidatu eta erabakitakoen gainean. Estrategiak ere ematen ditu, horien artean nagusiena, Internazionalean ildo politikorik ez sartzea, batasunaren alde egiteko. Harentzat funtsezkoena langileekin, langileen artean, nekazariekin, nekazarien artean lan egitea, kontzientzia sortzea eta eurei egiten uztea da, botere berria bilaka daitekeen abangoardiarik gabe eta iraultza prozesuan bideak proposatuz baina ez inposatuz, langileak eta nekazariak eurak izateko iraultzaren jabe bakarrak.

Teorian, Marxek eta Engelsek gauza bera aldarrikatzen zuten, langileen iraultza langileek eurek egingo zutela, baina Manifestua batez ere alderdi baten ideologia, helburuak eta estrategia finkatzen ditu. Estrategia, bai, horixe hitz garrantzitsuenetakoa, lerro artean argi nabaritzen baita langileek boterea eskuratzeko balio duen estrategia oro dela balekoa, une batzuetan Alemaniako burgesiarekin bat egin behar bazen ere, berehala, garaitutakoan, haiei egiteko gerra. Marx eta Engelsen bidean alderdia funtsezkoa denez, garrantzitsua da benetako sozialistak eurak, komunistak direla erakustea. Horretarako, hainbat horri bestelako sozialisten burgeskeria edo atzerakoikeria frogatzeko darabiltzate. Bitxia anarkistei ematen dieten lekua, proudhonistak baino ez baitituzte aipatzen zerrenda horretan, burges txikitzat (aurrerantzean betikotuko duten leloa) joz, mespretxuz, eta haiei buruz Proudhonengan sekula sumatu ez dudan asmoa gaztigatuz: langileak burges bihurtzea eta gizartean burgesak baino ez geratzea. Beharbada ordurako kroniko bihurtuko zen anarkisten kontrako gezurraren erabilera hasita zegoen. Baina hori alde batera utzita, Manifestua funtsean hori da: alderdi baten ideologia, boterea eskuratzeko estrategia eta etorkizuneko Estatua antolatzeko ildoa. Dena joko politikotik, goitik, baina langileen, behekoen izenean.

Esandakoan argi ikusten da korronte bien aurkakotasun nagusia: boterea eta Estatua. Bakuninek, lehenago Proudhonek eta ondoren anarkista guztiek bezala, botere oro suntsitu nahi zuen, taldeko zein bakarkako askatasuna jarri zuen ororen gainetik. Gizartea langile guztiek euren burua askatasunik handienean eta eurek erabaki legez antolatzeko proposamena da. Horretarako, iraultzaren lehen unetik eskatzen du iraultza politiko hutsari bizkarra emateko eta gizarte iraultza eta iraultza ekonomikoa egiteko, hirurak batera. Eta horixe egiten ahalegindu ziren errusiarrak euren iraultzaren hasieran, baita Katalunia eta Espainiako langileek 30eko hamarkadan. Marx eta Engelsentzat, ordea, ezinbestekoa da lehen iraultza politikoa izatea, eta botere politikoa eskuratuta goitik, Estatutik, antolatzea beste guztia. Hori, langileen ordez, langileen “abangoardiak” egin behar du, hots, boterea eskuratu eta langile guztiei zer egin aginduko dien gutxiengo “aurreratuenak”.

Badaude beste alde batzuk ere, agian hain garrantzitsuak ez diruditenak. Esaterako, nekazariei buruzko planteamendua. Bai batek bai besteek ulertzen zuten zailagoa zela nekazariak iraultzara eramatea, zaila bezain ezinbestekoa, nekazariak zerbaiten jabe, lurraren jabe izanda, ezeren jabe ez ziren hirietako langileen aldean, zeukatena galtzeko beldur izan zitezkeelako. Baina iraultzan engaiatzeko bideak ez datoz bat. Bakuninen proposamena iraultza aldetik landa aldera langile engaiatuak bidaltzea da, langileen eta nekazarien elkarrekiko mesfidantza apurtzea, eta nekazariei kontzientzia komunista ematea. Marx eta Engelsen aburuz, bidea nekazariak langile bihurtzea da, landa antolatzeko modua hiriarena bezalakoa izatea, nekazariak proletarizatzea, alegia, industria bezala antolatzeko. Berriz ere, behetik eragindako iraultzaren alde egin beharrean, goitik pentsatutako bidea, beti euren ekonomiari buruzko iritzi zientifikoei jarraituz. Lumpenproletariotzari buruz ere ez datoz bat errusiarra eta alemanak. Marxek gutxietsi egiten zituen alprojak, lapurrak eta gaizkileak. Bakuninek, ordea, haiek ere iraultzarako indarra izan zitezkeela uste zuen, kontua haiengan ere gizarte kontzientzia sortzea zen, gizartea delako haiek bizimodu horretara eraman dituena.

Jakina, beste gauza batzuetan ere ikus daitezke aldeak, baina niri, behintzat utzi didan ideia honakoa da: Bakuninek bizian, esperimentazioan, norbanakoen errealitatean oinarritu zituen bere ideiak; Marxek eta Engelsek zientzian, aldez aurretik hartutako erabakietan, goiko jakiturian eta abangoardiaren asmoetan. Agian horregatik ez da bakuninismorik egon eta bai, ordea, marxismoa. Anarkismoak ez ditu inoiz inoren esanak bibliatzat, egia bukatutzat hartu, eta historiako anarkista guztien ekarpenak hartu ditu, malgutasunez, anarkismoa erreka bizia bihurtuz. Marx eta Engelsen jarraitzaileek euren komunismoa marxismo bihurtu zuten, eta haien ildo ideologikoetan beti izan du garrantzi handia “egilearen” izena: leninistak, trotskistak, maoistak…

Bukatzeko, liburu bietatik ateratako zati bana jarriko ditut hemen, adierazgarriak direlako, ez berez alderagarriak direlako, bata hausnarketa den bitartean, bestea programa politikoa delako, haietan ikuspegi bien ezaugarri batzuk ikus daitezkeelako baizik. Onena, dena dela, liburuak oso-osorik irakurtzea eta ondorioak ateratzea.

Bilakaera guztietan, zuzenak zein faltsuak, benetakoak zein irudimenezkoak, taldekoak zein banakakoak izan, lehen urratsa da beti zail gertatzen dena, lehen ekintza da zailena. Urrats hori gainditu eta lehen ekintza hori egindakoan, gainontzekoa berez gertatzen da, derrigorrezko ondorioa bezala. Erokeria erlijioso izugarri horren bilakaera historikoan zailena, mundu jainkotiar bat mundu errealetik kanpo jartzea zen. Lehen erokeria ekintza hori, hain berezkoa ikuspuntu fisiologikotik eta beraz beharrezkoa gizateriaren historian, ez da bat-batean egiten. Batek daki zenbat mende behar izan diren sinesmen hori garatzeko eta gizakien buruko ohituretan barnerarazteko. Baina, behin ezarrita, ahalguztidun bihurtu da, giza burmuinaz jabetzen den erokeria orok behar duen bezala. Imajina zoro bat: haren erokeriaren objektu berezia zein ere den, ikusiko duzue obsesionatzen duen ideia ilun eta finkoari munduko naturalena deritzola, eta alderantziz, gauza natural eta benetakoei, ideia horri aurka egiten diotenei, erokeria barregarri eta gorrotagarri deritze. Bada, erlijioa taldeko erokeria da, are boteretsuagoa tradiziozko erokeria baita eta haren jatorria urrunegi dagoen antzinatean galtzen baita. Taldeko erokeria izanda, herri baten gizarte izaeraren xehetasun guztietan, publiko zein pribatuetan, barneratu da, gizartean gorpuztu da, nolabait esateko taldeko arima eta pentsamendu bilakatu da. Jaiotzatik gizaki oro dago hark inguratuta, amaren esnearekin batera edoskitzen du, entzuten duen orotan, ikusten duen xurgatzen du. Bere izaera guztia hain barneraino elikatu, pozoitu, zeharkatu du, ezen geroago, bere izpiritua indartsua izan arren, izugarrizko ahaleginak egin behar baititu askatzeko, eta ez du inoiz erabat lortuko.  Gure idealista modernoak horren froga dira, eta gure materialista doktrinarioak, komunista alemanak, beste froga bat. Ez dute jakin Estatuaren erlijioa baztertzen.

Naturaz gaindiko mundua, mundu jainkotiarra herrien tradiziozko irudimenean ezarri ondoren, erlijio sistemen bilakaerak bere berezko bide logikoari jarraitu dio, bestalde, harreman politiko eta ekonomikoen bilakaera garaikide eta benetakoaren arabera beti. Izan ere, garai guztietan, ameskeria erlijiosoaren munduan, haien kopia zintzoa eta jainkozko sagarakuntza izan da. Horrelaxe bilakatu da erlijioa deritzon taldeko erokeria historikoa, fetitxismotik hasi eta, politeismo maila guztietatik igarota, monoteismo kristaura iritsi arte. (Bakunin, M., Dios y el Estado, 62, 63. or.)

Langileriak bere nagusitasun politikoa baliatuko du apurka-apurka burgesiari kapitala kentzeko, ekoizpen tresna guztiak Estatuaren, hots, klase zuzendari gisa antolatutako langileriaren esku zentralizatzeko, eta indar ekoizleen kopurua azkar handitzeko.

Hori hasieran, jakina, jabetza eskubidearen eta ekoizpen harreman burgesen bortxaketa despotikoaren bidez baino ezingo da bete, hots, ikuspuntu ekonomikotik gutxiegi eta  eutsiezinak irudituko duten neurriak hartuz; baina mugimenduak aurrera egin ahala gainditu egingo dira, eta ezinbestekoak dira ekoizpena guztiz  eraldatzeko.

Ondo ulertu behar da, neurri horiek hainbat eratakoak izango dira herrien arabera. Baina, herririk aurreratuenentzat, honako neurriak abiaraz litezke:

l. Lurren jabetza desjabetzea eta  errenta Estatuaren gastuentzat erabiltzea;

2. Zerga oso gehikorra;

3. Oinordekotzaren abolizioa;

4. Emigratu eta matxinoen jabetza konfiskatzea;

5. Kreditua Estatuaren eskuetan zentralizatzea, Estatuaren kapitala eta monopolio esklusiboa izango dituen Banku nazionalaren bidez;

6. Garraiobide guztiak Estatuaren eskuetan zentralizatzea;

7. Nazioko manufakturak eta ekoizpen tresnak ugaltzea, landu gabeko lurrak lantzea eta landutako lurrak hobetzea sistema orokor baten arabera;

8. Derrigorrezko lana guztientzat, industria armaden antolakuntza, batez ere nekazaritzarako;

9. Nekazaritza eta industriako lanak uztartzea, apurka-apurka hiriaren eta landaren arteko aldea desagerrarazteko neurriak, eta

10. Haur guztien hezkuntza publiko eta doakoa, egun egiten den bezala haurrek lantegietan lan egitea abolitzea; hezkuntza era ekoizpen materiala uztartzea, eta abar. (Marx, K., eta Engels, F., El Manifiesto Comunista, 64 eta 65. or.).

Zer da jabetza? Anarkismoaren abiapuntua

Posted in Anarkismoa, Liburuak with tags , , , , , on 2009/10/19 by aselluzarraga

Egun honako galderari erantzun behar banio: zer da esklabotza? eta berba gutxitan: hilketa da, erantzungo banu, nire ustea, zalantza barik, ulertuko litzateke. Ez nuke arrazoibide handirik beharko gizakiari pentsamendua, borondatea, nortasuna kentzeko eskubidea bizi eta herioko eskubidea dela eta gizakia jopu bihurtzea hura hiltzea dela frogatzeko. Zergatik, beraz, ezin diot zer da jabetza? galderari zehatz-mehatz: jabetza lapurreta da erantzun, ulertuko ez zaidala seguru egon gabe, bigarren adierazpen hori lehenengoaren aldaketa hutsa baino izan ez arren?

Gure gobernuaren eta gure erakundeen oinarria bera, jabetza, eztabaidatzea erabaki dut: nire eskubidea da. Nire ikerketatatik aterako den ondorioan oker naiteke: nire eskubidea da. Laket dut nire liburuko azken gogoeta lehen orrialdean kokatzea: hori ere nire eskubidea da.

Egile batek irakasten du jabetza eskubide zibila dela, okupaziotik jaioa eta legeak berretsia; beste batek defendatzen du eskubide naturala dela, haren iturria lana dela; eta doktrina hain aurkako horiek onartuak eta txalotuak dira. Nire ustez ez lanak, ez okupazioak, ez legeak, ezin dute jabetza sortu, hura egilerik gabeko egina baita. Zentsuratuko naute horregatik? Zenbat iruzkin eragingo dute holako adierazpenek?

Jabetza lapurreta da! Horra hor 93.eko ordara jotzea! Iraultzen matxinada istilutsua!…

Horrela hasten da Pierre Joseph Proudhonen Zer da jabetza? liburua. Hasiera probokatzaile bezai argi eta zorrotza. Hori da anarkismoaren jaiotza, liburu horretantxe erabili baitzuen frantsesak “anarkista” hitza lehen aldiz bere ideologia definitzeko. Eta ezin zuen bere hasieran hobeto asmatu. Estatua bera kolokan jartzeko jaio zen ideologiak bete-betean asmatu baitzuen oraindik ere denok kateatzen gaituen munstro horri eusten dion oinarria jotzen. Estatua jabetza (batez ere pribatua, Estatu kapitalisten kasuan, eta Estatuarena berarena, Estatuko sozialismoetan) babesteko tresna nagusia baino ez da. Jabetza da haren funtsa eta jabetzaren defentsa da zentzua ematen dion oinarri bakarra. Estatua, eskubide guztien aurretik (askatasun, berdintasun, segurtasun… eskubideen aurretik), jabetza babesten duen boterea delako.

Ez ditut hemen Proudhonek darabiltzan argudioak errepikatuko. Besterik gabe, esango dut anarkismoaren aitak zuzenbidetik zein ekonomiatik jabetzaren alde erabilitako argudio guztiei heldu eta banan-banan deuseztatu zituela, hasieran adierazitakoa, jabetza lapurreta dela, argi utziz. Historian jabetza zelan eta noren “eskubideak” defendatzeko sortu zen begiratzea baino ez dago. Zelan izan daiteke unibertsala pribilegiatu batzuek baino ez daukaten eskubidea, oinordetzan, meriturik gabe ere, ematen edo ukatzen zaiguna, eta, besteak beste, askatasuna, berdintasuna eta segurtasuna (justizia bera) ukatzen dituena.

Bestalde, liburu honetan ideia jaio baino ez dela egin senti daiteke, indartsu jaio bazen ere, eta Proudhonen esanak batzuetan jainkoaren ideia kendu ezinik eta matxismoak jota aurkitzen ditugu. Zorionez, horietan ere Proudhonek jabetzari buruz bezain ausart jokatu zuten beste batzuk etorri ziren anarkismoaren aitaren okerrak zuzentzera, Bakunin bera lehena. Hori baita anarkismoak daukan beste alde onetako bat: dogmatismo orotatik urrun, egile bakoitzak gogoko duena hartu eta okertzat daukana baztertu egiten du, ideia osatu, aberastu, hobetu, ezer bukatutzat jo barik.

Zoritxarrez, oraindik ez dauzkagu holako liburu ezinbestekoak euskaraz. Beharbada, egunen batean gure hizkuntzako apalategiak anarkismoak emandako testu ederrekin aberastuko dira. Bitartean, erederetara jo beharko dugu.